‘Dylan is een soort familielid’

Cat Power is emotioneel onvoorspelbaar, maar haar stem is een baken van kalmte.

„De oude sterren gaven mij het vertrouwen om op mijn manier muziek te maken.”

Foto Lex van Rossen CAT POWER (CHAN MARSHALL) foto lex van rossen T.A.V. KUNSTREDAKTIE FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Chan Marshall (34) alias Cat Power is het soort vrouw waar je tegen moet kunnen. Volgens sommigen is ze de belichaming van hysterie, voor anderen is ze een wonder. Marshall is bekend om haar eigenzinnige optredens. In Paradiso, Amsterdam, legde ze ooit het optreden stil, ging op de grond tussen het publiek zitten, en vroeg de aanwezigen hetzelfde te doen. Ze huilt op het podium, onderbreekt haar nummers, of omhelst iedereen binnen haar bereik.

Ze mag dan onvoorspelbaar zijn, Marshalls stem is een baken van kalmte en beheersing. Haar lage, gevoelvolle stem doet denken aan Dusty Springfield, een andere ‘blanke soulzangeres’. Achter Marshalls kalmte laat zich een warboel aan emoties vermoeden, die onder de duim wordt gehouden, maar toch in haar woorden meetrilt.

Laatst zou Marshall thuis in Florida beschikbaar zijn voor een telefonisch gesprek. Op het afgesproken tijdstip nam ze niet op. Maar even later belde ze zelf terug: het lukte haar eerst niet de telefoon aan te krijgen. Want net als haar muziek naar het verleden zweemt, past ook Marshall zelf niet in de moderne tijd. Mobiele telefoons, computers of cd-spelers gebruikt ze niet. „Ik doe alles analoog. Ook muzikaal. Al die digitale informatie heb ik niet nodig. Ik lees, en luister naar muziek. Als ik ook nog het internet op moet hou ik geen tijd over om zelf iets te doen."

Ze is onlangs gestopt met drinken, zegt ze. Dat maakt haar nu een spraakwaterval: „Ik drink alleen nog maar thee, en ik heb ineens heel veel energie over.” Ze vertelt over een droom die ze die nacht had (‘Ik was de nieuwe vriendin van Bob Dylan. We dronken wodka, schreven liedjes, we kusten, we deden alles’), over hiphop (‘de enige muziek die nog iets radicaals laat horen’) en over de muziek die ze in haar jeugd hoorde.

„Mijn jeugd was nogal bizar, tussen hippies en druggies. Mijn ouders gingen scheiden, en toen kreeg ik een stiefmoeder en een stiefvader. Iedereen woonde bij elkaar in een commune, en allemaal hadden ze andere muziek. Ik hoorde alles, van Etta James tot The Rolling Stones, Bob Dylan en Led Zeppelin. Mijn vader en stiefvader hebben allebei niet in de Vietnamoorlog gevochten. Want ze waren anti-oorlog en anti-geweld. Voor mij was het een schok om te ontdekken dat de mensen buiten onze gemeenschap racistisch waren. Ik groeide op in het zuiden van Amerika, en ik ging met zwarte kinderen om. Op school werd ik daarom bespot en uitgescholden. Bij iemand als Bob Dylan hoorde ik dezelfde verbijstering over dit soort onrechtvaardigheid."

Marshalls liefde voor oude muziek spreekt uit haar prachtige nieuwste cd, The Greatest, die ze opnam met oude soulmuzikanten van The Memphis Rhythm Band. Gitarist Mabon ‘Teeny’ Hodges bijvoorbeeld heeft begin jaren zeventig gespeeld met soulzanger Al Green. Met hen is ze nu ook op tournee. „De oude sterren zijn mijn voorbeelden. Dankzij hen heb ik het vertrouwen om op mijn eigen manier muziek te maken, en durf ik te zeggen wat ik wil. Ook als niemand er iets van snapt."

Cat Power treedt op in Paradiso, Amsterdam, op 3 november.