Als het maar iets met een geboorte is, en door Daphne geschreven

Als vrouwen zwanger zijn, doen ze vreemde dingen. Ze hangen een bel aan een touw om hun nek, ze gaan op yoga terwijl ze nog nooit iets aan sport hebben gedaan, en ze gaan het verzameld werk van Daphne Deckers lezen. De geboorte van een moeder, De geboorte van een gezin, De geboorte van het maakt niet uit wat, als het maar iets met een geboorte is en door Daphne geschreven.

Zelf ben ik niet zwanger, noch zwanger geweest, maar wel nieuwsgierig hoe iemand bestseller na bestseller schrijft. Dus toog ik naar Naarden-Vesting, een dorp dat geheel is ingericht door Jan des Bouvrie (angstaanjagend). Daphne presenteerde daar haar nieuwe boek, Pedagoochelen. Dit keer ging het niet over de geboorte van het een of ander, maar over kinderen van vier tot zes.

Irene Moors hield een praatje, en ik stelde weer eens vast dat Irene Moors een groot cynicus is. Veel mensen zien haar als een gezellige tv-babbelaar, maar ze heeft een duistere kant. Irene vertelde over een gesprek dat ze ooit met Daphne had. Daphne was net bevallen, Irene was hoogzwanger. Irene vroeg hoe dat was, een bevalling. ‘Nou, en toen liep Daphne hélemaal leeg,’ aldus Irene. Irene had vernomen dat bevallen te vergelijken was met door ‘een poort van glas’ gaan, maar Daphne verzekerde haar dat het meer leek op ‘vastzitten in een poort van glas, en je dan nog een paar keer omdraaien’.

In die anekdote zit het geheim van Daphne’s succes. Daphne maakt van alles een horrorverhaal, en daar zijn jonge moeders dol op. Lichaamsdelen worden post-bevalling theezakken en ontplofte egels, kinderen zijn constant bezig hun snot overal tegenaan te plakken, en de echtgenoot wil de hele tijd seks en koopt gewone macaroni in plaats van volkoren.

Precies in het straatje van de jonge moeder, die bevestiging zoekt dat haar leven zwaar is. In een ‘apotheotische’ scène wijst Daphne haar dochter op een roodborstje dat aan een vetbol zit te pikken. ‘Zie je die vetbol daar? Zo voelt mama zich soms ook. Pik-pik-pik. Iedereen hangt aan me en wil wat van me.’

Een wat ongezellig herfsttafereel, maar op gezelligheid zitten jonge moeders helemaal niet te wachten. Die voelen zich ook een vetbol. Een vetbol met een ontplofte egel, die moet ‘pedagoochelen’ in een poort van glas.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle columns van Aaf op www.nrc.nl/aaf