‘Belangeloosheid choqueert’

Nederland is maar een chagrijnig land, vond Elena Simons. Daarom startte ze het ‘Blijbedrijf’, dat tot doel heeft mensen blij te maken. Bijvoorbeeld door eenzamen uit te zwaaien op het station.

„Hopelijk ontstaan in de trein gesprekken van mens tot mens.” Foto AFP Girl Getting On Train Jupiterimages

„Wilt u een uitzwaaiservice, mevrouw? Large, medium of small?” De reiziger op perron 8A van station Amsterdam Centraal gaat voor de large, het volledige pakket. Onmiddellijk komen de zes leden van de ‘blijbrigade’, te herkennen aan de slingers om hun nek, de ‘blij’-buttons op hun borst, en een stralende glimlach op het gezicht, in actie. „We hebben hier een large, jongens!” Als mevrouw zich geïnstalleerd heeft in de intercity naar Nijmegen, wordt eerst het grote spandoek ontrold. ‘Tot ziens’, staat er in vrolijke letters op geschilderd. Dan komen de kleurige zakdoeken tevoorschijn en worden de toeters, slingers, en vlaggetjes in stelling gebracht. Als de trein begint te rijden, kan het uitzwaaien beginnen. Er wordt gewuifd, getoeterd, en geroepen dat het een aard heeft. De brigade rent, mét attributen, zo lang mogelijk met de trein mee. De eenzame reiziger geniet er zichtbaar van. Andere reizigers beginnen spontaan mee te zwaaien. Hijgend maar tevreden keert de brigade terug naar de basis. „Dat was een hele goeie”, concludeert brigadier Rudy („achternaam niet nodig”). „Je zag dat iedereen blij werd, dat is geweldig. Hopelijk ontstaan in de trein dankzij ons gesprekken van mens tot mens.”

De uitzwaaiservice op Amsterdam Centraal is één van de activiteiten van het Blijbedrijf, een initiatief van kunstenaar en ‘maatschappelijk uitvinder’ Elena Simons. Eerder bedacht Simons al de ‘burgerbuddy’ om de kloof tussen burger en politiek te dichten, voerde ze campagne voor dierenseks, en deelde ze samen met uitkeringsgerechtigden cadeautjes uit aan de rijken in Bloemendaal. Ook schreef ze het boek Pret met moslims. Hadden de eerdere acties nog een maatschappelijk doel, bij het Blijbedrijf gaat het maar om één ding: blij maken. Dat heeft Nederland nodig, vindt Simons: „Er hangt een chagrijnige sfeer in het land en mensen hebben geen respect voor elkaar. Het Blijbedrijf moet je zien als een infrastructuur die mensen de mogelijkheid biedt om acties te ondernemen. Op onze website staan handleidingen en voorbeelden. Iedereen die een goed idee heeft, kan dat aanmelden. De enige voorwaarde is dat het door vijf tot tien mensen georganiseerd kan worden, dat het in de openbare ruimte plaatsvindt, en dat mensen er blij van worden.”

Afgelopen weekend kwamen op verschillende plekken in het land blijbrigades in actie. In Rotterdam konden mensen hun zorgen opbiechten aan de blije ‘doktoren’ van de Opluchterij, die de ellende op een papiertje schreven dat vervolgens met een heliumballon werd opgelaten. In Groningen was er een reizende loterij met mooie prijzen, en in Appingedam werden pannenkoeken uitgedeeld aan het winkelend publiek – allemaal gratis, want het Blijbedrijf doet niet aan geld. Bijna driehonderd mensen hebben zich inmiddels aangemeld voor de blijbrigades, maar volgens Simons is dat pas het begin. Ze hoopt op een ‘massale’ beweging, en droomt hardop over een internationale toekomst. „We vertalen de site naar het Engels, zodat mensen in het buitenland er ook mee aan de slag kunnen. Blijbrigades in India, Canada en Engeland, waarom niet? Voor de burgerbuddy is al interesse vanuit Hongarije en Zwitserland.”

Simons zet niet alleen de strategie van het Blijbedrijf uit, maar komt ook zelf in actie. Zondag trad ze in rode overall aan bij een blijbrigade die in Amsterdam burgers verraste met gratis bloembollen en beschilderde bloempotten. De brigade verzamelde voor café ‘My Way’ in Amsterdam-Oost, en trok vandaar met kruiwagen, bakfiets en tuingereedschap in de richting van het centrum. Op verzoek werden balkontuintjes en geveltuintjes aangelegd, of er werden stiekem bloempotjes op balkons geschoven. De meeste klanten van het Blijbedrijf reageren in eerste instantie achterdochtig. Een man die een pot met krokusbollen krijgt aangeboden moet lang nadenken. „Wat is de catch?”, wil hij weten. Een ander vraagt zich aan welke politieke partij hij de geste te danken heeft. Simons is niet verbaasd. „Belangeloosheid is choquerend”, doceert ze. Als de achterdocht overwonnen is, volgt bijna altijd blijdschap. Of herkenning. Een Surinamer die op vakantie is in Nederland, vertelt dat er in Zuid-Amerika nét zo’n initiatief is, maar dan met woudreuzen. Een blijbrigadier: „Planten ze die dan ook op balkonnetjes?”

Blij worden of blij maken? Surf naar www.blijbedrijf.nl