Die knappe vrouw van ‘Spuiten en Slikken’ zei wat tegen ze! Help!

Ze was fris en fruitig als altijd. Niets wees erop dat Sophie Hilbrand afgelopen vrijdag de Televizierring was misgelopen. Terwijl ze hem wel verdiend had; meer dan Yvon Jaspers, in ieder geval. Naar mijn weten presenteert Sophie Hilbrand namelijk alle programma’s van de publieke omroep, behalve Boer zoekt vrouw. En ze zit nog op boksles ook.

Een bokser pruilt niet over een misgelopen Televizierringetje. Dus kwam Sophie gisteren blozend, blond en baggy gebroekt als altijd Nieuwspoort binnenwapperen, in haar voortdurende queeste om jongeren naar het stemloket te jagen.

Samen met minister Remkes lanceerde ze U heeft het voor het zeggen, een campagne die klinkt alsof hij bejaarden tot stemmen moet manen, maar op jonge mensen gericht is. In de spotjes zie je allerlei knopjes die worden ingedrukt, in de hoop dat apathische jongeren denken: hé, als ik het knopje van mijn iPod kan indrukken, kan ik ook een stemknopje aan.

In Nieuwspoort waren drie mensen van achttien aangerukt, die voor het eerst gingen stemmen. „Leuk hé, dat jullie mogen stemmen?”, riep Sophie meteen bij binnenkomst. Ik stelde vast dat Sophie niet alleen politici bejegent met een jij-bent-eigenlijk-een-beetje-debiel-stem, maar iedereen zo toespreekt. De drie jongeren knikten geschrokken. Die knappe vrouw van Spuiten en Slikken zei wat tegen ze! Help!

Het gesprek tussen Sophie, Remkes en de drie jongeren liep al snel vast, omdat de jongeren weigerden te vertellen op welke partij ze gingen stemmen. Ook over de manieren waarop ze zich informeerden over politiek, wilden ze weinig kwijt. „Stemwijzer”, zei het meisje. „Stemwijzer”, zei de jongen. „Ja, de tv. Maar ja”, zei de andere jongen, implicerend dat zijn tv hem maar gebrekkig informeerde. Sophie keek beteuterd. Had ze voor niets in Lijst Nul al die supertoegankelijke interviews met politici gemaakt, en op het Binnenhof gebarbecued en met Mark Rutte geskied?

Ik vond het eerst vreemd dat de achttienjarigen zwegen over hun stemkeuze. En toen herinnerde ik me dat ik, tot ik een jaar of twintig was, ook vond dat je je stemgedrag strikt geheim moest houden. Niet omdat ik dacht dat ik in een fascistische politiestaat woonde. Maar als puber kun je alles wat je denkt, beter voor jezelf houden. Want misschien blijkt de partij waarop jij wilt gaan stemmen, wel heel onhip.

Aaf Brandt Corstius