Borsato blijft zichzelf in zijn mega-spektakel

Marco Borsato Foto Flip Fransen Nederland, Arnhem, 20-10-2006 Marco Borsato in het Gelredome. Foto: Flip Franssen Franssen, Flip

Concert: Marco Borsato. Gehoord: 20/10 Gelredome, Arnhem. Herhaling: aldaar t/m 4/11.

Nederlands populairste gewone jongen geeft een concert waaraan niets gewoon is. Marco Borsato doet tien uitverkochte optredens in het Gelredome waar in totaal meer dan 300.000 mensen naar komen kijken.

Borsato’s show, Symphonica in Rosso, wordt uitgevoerd op vier podia, die trapsgewijs aflopen richting publiek; tot op een derde van de zaal reiken gekromde plankieren; de achterwand is over de hele breedte gevuld met videoschermen in de vorm van wapperende banieren en een reuzengitaar. Alles is rood. Voor de muziek zorgen veertig orkestleden, een blazerssectie, een band met twee drummers, en drie achtergrondzangeressen. Tijdens dit voor Nederlandse begrippen ongekende Las Vegas-spektakel met zoveel mensen, en al die podia, is het soms de vraag: waar is Marco?

Marco Borsato rent heen en weer tussen muzikanten en publiek, zit op een barkruk, of schudt handen met iemand uit het volledig rood geklede publiek. Hij zingt al zijn hits, beginnend met het wervelende Rood, via de vlekkeloos uitgevoerde ballade Waarom, het bijtende Ik Leef Niet Meer Voor Jou, een langzame versie van Dromen Zijn Bedrog, tot de stamper Binnen.

Borsato klinkt warmbloedig, met een stem die uit marmer gehouwen lijkt, zo vol en robuust. Bij een show van dit formaat horen gasten. Deze avond waren dat Lucie Silvas die onder meer Metallica’s Nothing Else Matters zong, en het duo Ali B en zijn neefje Yes-R. Zij deden samen met Borsato een oproep om royaal te geven aan War Child, en rapten zich door Wat Zou Je Doen, en Leipe Mocro Flavour.

De geluidsafstelling was blijkbaar niet op rap berekend want die klonk hier erg blikkerig. Daarbij vergeleken waren de uitvoeringen van Borsato's eigen nummers wonderen van helderheid. Met zo'n grootse bezetting is bombast niet te vermijden, maar dat paste bij de grandeur die hier werd nagestreefd.

Wat Marco Borsato hier presenteert zou angstaanjagend megalomaan kunnen zijn. Dat het dat niet is, heeft te maken met de aard van zijn persoon. Borsato heeft een vriendelijk imago, maar weinig smoel. Hij is een min of meer blanco canvas kan door ideeënrijke art-directors naar hartelust worden ingevuld. Dat leidde hier tot een flitsend geheel van tatoeage-achtige emblemen, bloedrode gitaren, hardrocksymboliek en over het podium kruipende zwartgeklede vrouwen. Het is nooit zoetig of beladen, eerder op een grappige manier kinky.

En Marco Borsato kan het hebben, hij gaat zijn eigen gang. Als hij het nodig vindt, legt hij zijn show stil om naar een War Child-filmpje te kijken en praat hij bewogen over zijn missie in Oeganda. In een spectactulaire eindspurt liep Borsato over een zwevend pad boven de hoofden van het publiek en zong hij zijn meest recente hit, Every Time I Think Of You, met Lucie Silvas.

Hoe enorm dit spektakel ook is, en hoe groots hij ook klinkt, na elke loeiende ballade transformeert de Grote Zanger weer tot de gezellige buurman, die de zaal laat weten dat hij het ‘zo ontzettend naar zijn zin’ heeft.

    • Hester Carvalho