Zero tolerance mom

Een alcoholvrije start op de campus is de sleutel voor een succesvolle toekomst.

Nancy Murray 'Zero tolerance mom' Foto Margriet Oostveen Oostveen, Margriet

Op de ijskast van Nancy Murray hangt een foto van haar jongste dochter in een frisgroen cheerleaderpakje. Er omheen diverse schema’s met school- en sporttijden. Zoals veel tieners hier, staan die van haar om zes uur op en komen ze ruim twaalf uur later thuis van een propvolle dag. Zo moe, dat ze een paar uur moeten slapen voordat ze tegen negenen aan hun huiswerk kunnen beginnen. Op Nancy’s keukentafel staat een fruitmand zonder fruit, maar met veertien potten vol vitaminepreparaten.

Nancy Murray is vijfenveertig en zegde haar baan na de geboorte van haar eerste kind op. Zij blijft thuis totdat ze al haar vier kinderen veilig naar een goede universiteit heeft geloodst. Ze zijn 23, 18, 17 en 15. De oudste twee wonen al op de campus.

Veilig betekent voor de gegoede blanke middenklasse vooral: zonder alcohol. (En zonder seks, maar Nancy gebruikt dat woord liever niet. Wel vertelt ze hoe ze heeft gebeden toen haar studerende dochter een vriendje ging opzoeken op een andere universiteit. En zie! Haar dochter kreeg onderweg een klapband en moest onverrichter zake naar huis.)

Toen ze zelf op de middelbare school zat, was het anders. Natuurlijk dronk Nancy toen alcohol, natuurlijk fuifde ze er op los. „Álle kinderen dronken!” Nancy gaf zelf een keer een feestje waar een meisje doodziek van de drank naar de dokter moest.

Ja, nog altijd heeft ze alcohol in huis. Maar nu in de kelder. In een kluisje. Met een cijferslot erop.

Op Amerikaanse scholen is een contract in zwang dat de ‘Veilig Thuis Belofte’ heet. Ouders wordt gevraagd hun handtekening te zetten onder de belofte dat zij in hun huis nooit het gebruik van alcohol, tabak of andere drugs zullen toestaan waar hun kinderen bij zijn, dat zij bij iedere afspraak van hun kind met vrienden thuis zullen zijn en dat andere ouders altijd mogen bellen om dat te controleren.

Tekenen hóéft niet. Maar de namen van de ouders die het doen, worden in de nieuwsbrief van scholen afgedrukt. Dus de sociale druk is groot. Nancy Murray maakt altijd studie van de namenlijsten en leeft de Veilig Thuis Belofte enthousiast na.

Hoe konden Nancy en al die andere ouders die vroeger wilder waren dan hun kinderen, nu eigenlijk zo veranderen?

Ze noemt eerst de wet. „Ik ben hier opgegroeid. Maar toen was de leeftijdsgrens voor alcohol nog geen 21. Het was achttien, geloof ik. En niemand lette er trouwens op.”

In Washington en de twee aangrenzende staten Maryland en Virginia is het nu strafbaar alcohol te schenken aan personen die jonger zijn dan 21 jaar.

In Nancy’s provincie Montgomery, even boven Washington in Maryland, heeft de politie bovendien de divisie ‘party patrol’. Die valt binnen op feestjes, meestal na een tip van een verongelijkte tiener die niet was uitgenodigd. Wie daar wordt betrapt op strafbaar alcoholgebruik gaat voor 500 dollar op de bon. De ouders van de tiener die het feestje gaf krijgen, ook als ze niet op de hoogte waren, een boete van 1.000 dollar.

En zijn meer zorgen die Nancy, in haar woorden, definitief in een „zero-tolerance mom” veranderden. „Er zijn onderzoeken die voorspellen dat de generatie van mijn kinderen de eerste zal zijn in dit land die het minder goed zal doen dan die van hun ouders.”

Zoals zoveel ouders hoopt ze dat haar kinderen daarop een uitzondering zullen zijn. Dat verklaart volgens Nancy weer de moordende competitie voor de beste universiteiten: „Hoge cijfers alleen zijn niet meer genoeg om erop te komen. Universiteiten eisen gewoon een voorbeeldig kind. Wie ooit is betrapt op alcoholgebruik, kan het vergeten.”

In het begin werd Nancy Murray nog wel door andere ouders bespot, omdat ze de gangen van haar kinderen zo hardnekkig naliep. Hoezeer alles veranderde, blijkt wel uit het feit dat ze eigenlijk nooit meer andere ouders hoeft op te bellen om ze te controleren. „Onze kinderen zoeken elkaar thuis nauwelijks meer op. Omdat hun ouders het niet meer aandurven. Want ook al controleer je die tieners nog zo goed: als er eentje alcohol je huis in smokkelt, ben je strafbaar. Er worden dus gewoon geen feestjes meer gegeven.”

Het eerste feest van veel tieners is daardoor hun eindexamenfeest geworden. En daarna?

„Off to college”, zegt Nancy half opgelucht.

„Onvoorbereid aan de drank”, zeg ik. Ze knikt.

„En aan de drugs.” Ze knikt.

„En de, je weet wel.” Ze knikt. En lacht bezwerend: „Maar dat zijn allemaal niet míjn kinderen. Toch?”

    • Margriet Oostveen