Herfst

Er rust een vloek op Feyenoord. Van RKC en FC Basel winnen is er niet meer bij. De preses ligt onder vuur, de aankopen zijn in de war, Angelos Charisteas blijft maar ‘droog’ staan en dan is er nog ouwe getrouwe Pierre van Hooijdonk die het helemaal gehad heeft met Feyenoord. Het beest in hem wordt niet meer bediend door watjes die zich basisspeler noemen. Pierre stopt aan het einde van het seizoen. Volgens mij is hij in de winterstop al weg, wie weet nog één keer naar het buitenland. De spits is dol op klappertjes.

Treuriger dan dit alles waren de geruchten dat ergens in de provincie een suikeroom zich klaar hield om de club over te nemen. Een suikeroom! Diep in de vorige eeuw kwam je zo’n goeierd nog weleens tegen in kroostrijke gezinnen. Hij was meestal vrijgezel of weduwnaar, uiteraard kinderloos. De meeste suikerooms hadden een steekje los en dat werd alleen maar erger, want iedereen zat te wachten op hun dood.

Met de individualisering is ook het begrip suikeroom een roemloze dood gestorven. Er wordt nog weinig doorgeschoven in familiekringen. Dat uitgerekend een trotse club als Feyenoord in deze moderne tijden geassocieerd wordt met zo’n uitgestorven type is de dood dubbelop. Wat heet, het is een belediging hors catégorie. Hoezo dan? Het weeshuis Feyenoord?

De beoogde suikeroom heeft zijn plannen voor een coup in De Kuip inmiddels opgeborgen. Dat wil zeggen: anderen hebben het voor hem gedaan. De sukkel zou intussen mentaal zijn ingestort. Zijn bedrijf Davilex blaakte bepaald niet van gezondheid. Ik las iets over een negatief vermogen van 14 miljoen. Davilex is nog wel shirtsponsor van De Graafschap, maar de eerste de beste middenstander in Doetinchem kan dat ook zijn. Meer dan een habbekrats kan het sponsor zijn van De Graafschap niet kosten. Aalmoezenwerk in parochiale sfeer.

Algauw werd de bedenking gemaakt dat de fameuze suikeroom voor derden reed. Misschien wel voor een dubieuze Russische investeerder of voor een parvenu uit Dubai. Ook dat bleek niet te lukken. Het werd dus almaar erger voor Feyenoord. De suikeroom had te weinig suiker en zijn eventuele opdrachtgevers bleken schimmen te zijn in het heelal. De Kuip als hersenspinsel: op slag was alle historie weg, werd traditie door de gehaktmolen van beursberichten gedraaid, bleef er van het paradepaardje van het Nederlandse voetbal niet veel meer over dan hondenbrokken.

De dood is ingetreden, bij Feyenoord.

Alles staat tegenwoordig in de uitverkoop. Kranten, tv-zenders, Google, seks en intimiteit. Noem het de canon van de uitverkoop. Maar een club als Feyenoord is onvervreemdbaar. Daar is niet tegen op te bieden, niet door charlatans en niet door investeerders. Feyenoord is van de orde van het geluk. Je zou ook kunnen zeggen: van de orde van een genetische doem.

Niemand die hen ooit gezien of aangeraakt heeft, komt nog vrij van Coen Moulijn of van Eddy Pieters Graafland. Zij blijven langs broekpijpen omhoog kruipen tot nationale glorie, tot een soort identiteit die, naar ik nu hoor, niet meer bestaat. In de canoncommissie heeft niet één doorsnee burger gezeten. Al helemaal geen Rotterdammer.

Jorien van den Herik is een succesvolle ondernemer. Volgens mij weet hij niet waar het begin en het einde van bezit en rijkdom is. Jorien is ook een onvervalste ijdeltuit. Hij laat zich niet intimideren door schijnbewegingen van een geflipte middenstander. Hij staat voor continuïteit, zij het stugger dan goed voor hem is. Ik kan mij voorstellen dat er een dag komt dat Van den Herik zegt: bekijk het maar; ik ga nu ING achterna, lekker het wereldje van de F1 in.

Op die dag is het helemaal over met Feyenoord. Dan wordt de club een mozaïek van deficits, hongerlijers en randfiguren. Dan verliest Feyenoord gegarandeerd van FC Basel. Je hoeft niet eens van Van den Herik te houden om hem het aureool van clubliefde toe te kennen. Eigenzinnige man, dat wel. Controversieel sowieso, maar gelukkig nog niet in de verfoeide gedaante van een suikeroom. Van den Herik is bij zinnen, en absoluut geen weeshuisvader.

Alleen, hij kan zich niet verkopen. Wie kan dat wel, in Rotterdam? De vermeende suikeroom uit de provincie zou genadeloos ten gronde zijn gegaan aan subordinatie. Was het niet van Pierre van Hooijdonk dan wel van de materiaalman. De enclave Feyenoord: het is herfst in Rotterdam.

    • Hugo Camps