Het voorjaar brengt poppenjurkjes en minirokjes

De voorjaarsmode wordt ultrakort, met een zweem jaren ’20 en ’30, zien Jetty Ferwerda en Peter Stigter (foto’s) in Milaan en Parijs

LENTEBODES: De voorjaarsmode zoals die in Milaan en Parijs getoond werd afgelopen weken, Marni © PETER STIGTER FASHION SPRING SUMMER 2007 Stigter, Peter

Misschien dat we de nieuwe voorjaarsmode voor 2007 maar beter kunnen vergeten. Nu we een winter beleven waarin bedekken, een zekere terughoudendheid en zwart het modebeeld bepalen, kwamen de vele poppenjurkjes, lichte kleuren en minirokjes toch als een onaangename verrassing. En niemand die het echt begreep.

Zelfs na twee weken modeshows in Milaan en Parijs is nog steeds onduidelijk welke kant de mode op gaat. Vast staat in elk geval dat de mode een minder grote stap voorwaarts maakt dan dit najaar. Gezien de korte rokken lijken volwassen vrouwen er zelfs op achteruit te gaan. Want wie zit er nu te wachten op kinderjurkjes, plastic corsetten uit de jaren tachtig en ultrakorte shorts? Het fijne van de huidige najaarsmode is juist dat hij vrouwen als volwassen, volwaardige wezens ziet, zonder expliciet de nadruk te leggen op borsten, billen en bloot.

De nieuwe voorjaarsmode hinkt op een aantal gedachten, varierend van retro-futuristisch tot een mix van sportief/romantisch met een zweem jaren twintig en dertig. Daar was in de eerste plaats natuurlijk Prada, de hoop voor echte vrouwen. De show was stemmig, met de stem van Billie Holiday op de achtergrond en modellen die als trotse negerinnen over de catwalk wiegden. Om hun hoofd een satijnen turban gewikkeld en hun lijf gestoken in zwarte, kuitlange kokerrokken met blouse of mouwloze tuniek. Er schemerde een vleugje jaren dertig door, met hier en daar een Art Deco-motief of Afrikaanse print op suede jurken. Het venijn zat hem in de schoenen: hoog en puntig.

Andere graadmeters voor de nieuwe mode zijn toch altijd wel Viktor & Rolf, Burberry Prorsum, Lanvin en Louis Vuitton. Christopher Bailey presenteerde zijn collectie voor Burberry Prorsum op de muziek van Depeche Mode en liet zich inspireren door de fotografie van Cecil Beaton uit begin jaren twintig. Resultaat: lichte, korte jurkjes met van het lijf afstaande jasjes, zwart/witte vlekprints, veren en zilveren details. Of om met Bailey te spreken: „Ik wilde lichtheid en plezier terugbrengen”. In zekere zin wilden Viktor & Rolf dat ook, al vertaalden zij het naar „ontsnappen aan de werkelijkheid”. De setting was perfect: een orkest, Rufus Wainwright die ‘Over the Rainbow’ kweelde, kroonluchters, champagne en ballroomdansers die de show openden. Maar het mondde toch uit in een teleurstelling, een onduidelijke mix van stermotieven, dansrokjes, huidkleurige inzetten, dubieuze zig-zag-zomen aan jasjes en rokken en franje-achtige stoffen voor broekpakken en avondjurken. Waar is de subtiliteit gebleven, de humor, het gevoel? Het zijn drukke tijden voor de populaire Nederlandse ontwerpers met allerlei uitstapjes naar andere merken (H&M, Allegri), maar dat mag niet betekenen dat ze de grip op hun eigen collectie verliezen.

De collectie van Lanvin werd door Suzy Menkes van de International Herald Tribune omschreven als doorslaggevend voor het nieuwe seizoen. Ontwerper Alber Elbaz ging verder dan de veilige romantiek waar andere ontwerpers in vluchtten en zocht inspiratie in het nu, met techniek als leidraad. Bij hem geen robot-achtige uniformen, maar futuristische, gedrapeerde jurkjes, leren en metalllic broekpakken, trenchcoats in heldergeel, roze of khaki. Modern, fris en draagbaar. Maar of dit het dan moet zijn? Dan toch liever de simpele, modern ogende combinaties bij Marni en Dries van Noten. Weliswaar de uitgekauwde mix tussen sportief en vrouwelijk, maar door kleurgebruik en nieuwe proporties toch fris ogend.

Marc Jacobs bracht in zijn collectie voor Louis Vuitton alles – van romantisch en sportief tot mooi en casual – samen in een poging iets positiefs neer te zetten, ondanks de sombere tijden. En dus is er van alles wat, lievige jurkjes met ruches, sportieve anoraks op pofbroeken, wijde rokjes met T-shirts en als ultiem statussymbool de plastic geweven boodschappentas met Vuitton-stempel.

Ontwerpers lijken op dit moment besluiteloos en verdeeld. En misschien moeten we daar voor nu genoegen mee nemen, want in dat opzicht verschillen ze dus niets van ons, gewone burgers.

    • Jetty Ferwerda