Nucleair Noord-Korea

Het is nu haast onvoorstelbaar, maar ook Nederland heeft ruim een halve eeuw geleden meegevochten in de Koreaanse oorlog. Het communistische noorden overliep in juni 1950 een groot deel van het zuiden. Na interventie van de VN-Veiligheidsraad vocht een internationale troepenmacht onder Amerikaanse leiding zich samen met de Zuid-Koreanen drie jaar lang terug. Nederland deed mee aan deze vergeten bloedige strijd, met vierduizend militairen, van wie 120 man sneuvelden. De hoofdrolspelers destijds waren Japan, voormalig bezetter van heel Korea; de Sovjet-Unie, pal na de Tweede Wereldoorlog de bezetter van het noordelijke deel; Amerika, kortstondig bezettingsmacht van het zuiden en de Volksrepubliek China, dat als buurland intervenieerde. En uiteraard de twee Korea’s.

Deze zes landen zijn anno 2006 nog steeds tot elkaar veroordeeld. Ze dienen een oplossing te zoeken voor de crisis die is ontstaan door de beweerde Noord-Koreaanse atoomproef, die de regio gisteren op stelten zette. Animositeit tussen de machtsblokken van weleer maakte plaats voor wederzijdse economische belangen. Maar China zal niet vergeten zijn dat de Amerikaanse bevelhebber in Korea, generaal MacArthur, de Volksrepubliek met kernwapens dreigde. Dit waren de hoogtijdagen van de Koude Oorlog, de ideologische strijd die tot de bekende wapenwedloop leidde.

De bevolking van het Koreaanse schiereiland moet tot op de dag van vandaag leven met de gevolgen daarvan. Een straatarm, tot de tanden bewapend noorden staat paraat tegen het welvarende zuiden. Daartussenin een zwaarbewaakte grens waarlangs tienduizenden Amerikaanse militairen zijn gelegerd. Een nucleaire raket kan hier veel schade aanrichten. Het stalinistische regime in Pyongyang is verbeten genoeg die stap te zetten, als men zich echt in de hoek gedreven voelt. Na deze test heeft het een machtig onderhandelingswapen in handen. Die kaart zal zeker worden uitgespeeld.

De terugdringing van atoomwapens, zoals afgesproken in het non-proliferatieverdrag, komt onder druk te staan. Dit voorbeeld kan navolging krijgen. De chef van het atoomagentschap van de VN, vredesprijswinnaar Mohammed el-Baradei, repte gisteren van een ‘ernstige terugval’ in het streven naar nucleaire ontwapening.

Hoe nu verder? Meer dan ooit is hervatting van het vastgelopen zeslandenoverleg noodzakelijk. Diplomatie is het antwoord, omdat andere opties vooralsnog te gevaarlijk, onhaalbaar of onwaarschijnlijk zijn. Noord-Korea mag niet voor zijn wandaden worden beloond, maar tegelijkertijd zal de oorzaak van de ontwikkeling van het atoomwapen moeten worden weggenomen.

Het land acht zich bedreigd. Essentieel is dus dat er een veiligheidsplan komt voor het hele schiereiland; een integrale visie die langer meekan dan een paar maanden. Het regime kan een bom gooien, maar het regime kan ook verdwijnen – met chaos en desintegratie tot gevolg. Het gebrek aan gunstige scenario’s dwingt tot onderhandelen, mede om te voorkomen dat dadelijk weer internationale troepen grootschalig in actie moeten komen.