Ramadan

De ruitenwissers zwiepten dat het een aard had. Voor het eerst dit najaar moest de kachel aan. In de godvergeten nacht, ergens tussen Hengelo en Apeldoorn, stemde ik voor de gezelligheid af op NOS Langs de Lijn. Ramadan en sport, dat was het item. Een onderwerp om kilometers mee te maken.

Dertig dagen vasten en toch topsport bedrijven, kan dat? Ja, het kan, meende Bosschenaar Hüsnü Kocabas, bokser van de Defensie Topsport Selectie, maar eenvoudig is het niet. Voedsel en vocht zijn nodig voor het herstel, en herstellen moest hij, met de wereldkampioenschappen boksen voor militairen net achter de rug. Daarbij hadden zijn trainingsprogramma en zijn werk als wachtmeester bij de marechaussee een broertje dood aan de ramadan. Maar Kocabas mocht ook graag wijzen op de barmhartigheid van zijn religie. Indien noodzakelijk mag hij het vasten even onderbreken mits hij de onthouding later inhaalt.

Kleven er ook sportieve voordelen aan de ramadan? Nou en of. Ik luisterde geboeid naar wat Kocabas te vertellen had over discipline. In de voorbereiding op een gevecht onderwerpt elke bokser, moslim of niet, zich aan een soort ramadan om in de juiste gewichtsklasse te geraken. Wat voor bijvoorbeeld een christelijke bokser een hels voedingsregime is, is voor de moslim een disciplinair eitje.

Lang heb ik gedacht dat een topsporter het meest gebaat is met de belijdenis van het katholieke geloof. Niet alleen heeft de Kerk van Rome de topatleet (met een lichte voorkeur voor de fietsende variant) allang omarmd als de ideale zieltjestrekker, de Moederkerk kent het heilige sacrament van de biecht waardoor de zonde van pakweg een doodschop zomaar vergeven wordt zodat die een week later opnieuw kan worden uitgedeeld. Kocabas bracht me aan het twijfelen.

Ik herinnerde me de vastenperiode uit mijn jeugd. Wij, katholieke kinderen, hadden ter bezinning een ‘vastentrommeltje’ waarin we al ons snoepgoed opspaarden, en dat we met Pasen mochten openen om het kleverige kluwen in alle gulzigheid te verzwelgen. Dat kon je toch moeilijk tot het serieuze vasten rekenen. En elke vrijdag vis in plaats van vlees, meer onthechting viel er bij ons echt niet te beleven. Eigenlijk had mijn kerk in de disciplinaire opvoeding best een tandje bij mogen steken. Nuttig voor later op de Tourmalet.

Voedingsdeskundige Jacqueline Kuperus haalde me hardhandig uit de staat van meditatie. Vasten is problematisch voor een topsporter. Punt. Iemand die doorgaat wanneer de benzine op is brengt zichzelf schade toe. Ook hier zat wat in. Om het bij de Tourmalet te houden, ikzelf ben ooit veel te lang doorgegaan met alleen maar lucht in de tank. Pas tegen Sinterklaas werd ik iets van herstel gewaar.

Op de elf Iranese gewichtheffers die kort voor hun wereldkampioenschap (en ramadan) wegens anabolicamisbruik in de sportban werden gestoken viel opeens een ander licht. Zij traden het vastritueel gewoon met een eigentijdse verbandtrommel tegemoet.

De Olympische Spelen van 2008 zijn net afgelopen als de ramadan begint. In 2012 vallen beide samen. Hoe lossen we dit op humane wijze op? Mijn (vastende) moslimvriend hier in het dorp merkt desgevraagd op: „Simpel, naar de gehandicaptenspelen met ons.”

    • Peter Winnen