Gouden Dilemma

Wie zit er echt in de Gouden Kooi? vraagt Albert Verlinde zich af

Het is John de Mol weer gelukt. Het enfant terrible van de vaderlandse omroep heeft een nieuw programma de zender opgeknikkerd en de Kamervragen vliegen ons om de oren.

Iedereen die deze column wel eens leest weet dat ik de gangen van de Mol vaak ondoorgrondelijk vind en dat ik het niet altijd met hem eens ben. Maar vandaag neem ik eens plaats bovenop de Mols’ Hoop die de Gouden Kooi heet en neem het voor het programma op en voor de man die de formule bedacht heeft.

Ik heb namelijk gebiologeerd naar de eerste aflevering zitten kijken. Vooraf was ik bang dat het weer een Big Brother occasionshow zou worden waar we een uur lang naar dure automodellen zitten te kijken om daar bewoners uit te zien stappen waarvan de houdbaarheidsdatum in ieder geval korter is dan van de voiture waarin ze aan zijn komen rijden. Maar dat viel mee.

De Gouden Kooi begon snel, sprankelend en spraakmakend en nodigde in ieder geval uit om nog een keer te kijken. Dus dat is mooi, hulde voor de makers en de bedenker. Maar toch knaagde er iets in me en na even nadenken wist ik waar ik het moeilijk mee had. Ik kreeg een vies smaakje in mijn mond van de presentatoren! De Talpagezichten waren op pad gestuurd met een hele foute missie: probeer de bewoners twee dagen eerder in het huis te krijgen waardoor ze niet op de geplande wijze afscheid kunnen nemen van hun familie en doe dat met de vage belofte dat ze kans maken op honderdduizend euro. De gevolgen van deze missie waren hartverscheurend. Beau, Caroline, Winston, Umberto en Gordon hielden de wortel van een onmogelijk te winnen ton voor de ogen van niet altijd even snuggere landgenoten en een aantal van hen liet hun geliefden (die ze als het programma lukt misschien twee jaar niet meer terugzien) achter om er in het huis achter te komen dat die ton nooit te winnen is en dat ze er dus ingetuind waren. Hartverscheurende beelden met als dieptepunt het huilende meisje dat zich vastklampte aan haar moeder met de kreet ‘Ga niet weg mama. Nee, niet doen!’

Wat bezielt goede intelligente tv-gezichten om zo’n Stasiklus op zich te nemen. Caroline Tensen en Winston Gerschtanowiz zijn ambassadeur van een goede doelenloterij en leveren hun goede naam in voor een uurtje volksverlakkerij. Beau van Erven Dorens is de afgelopen jaren in Nieuwe Revue los gegaan op alles wat fout, vals en gemeen was en die man rijdt nu in een dure wagen rond, trots het Victory teken naar de camera makend. Terwijl hij op weg is met een missie om mensen onder valse beloften van hun geliefden te scheiden. Gordon stond bij de moeder en het huilende kind en vertelde me afgelopen woensdag dat hij op het laatste moment de klus van Caroline moest overnemen en dat hij schrok van het feit dat er kinderen in het huis aanwezig waren die hij van hun moeder ging scheiden. De kracht van de eerste uitzending zat voor mij dus niet in het dilemma van de kandidaten en of ze al dan niet eerder het huis in wilden gaan. Het zat voor mij meer in het dilemma van de Talpa presentatoren; ben ik bereid voor een vet contract met een zender alle scrupules opzij te zetten of kies ik voor mijn eigen geweten en weiger ik zo’n dienstopdracht. Of is weigeren niet mogelijk en zijn de Talpa sterren de echte bewoners van de Gouden Kooi?

    • Albert Verlinde