Einde?

Het joch Wesley Sneijder wierp zich met zijn eeuwige wijsheid in de affaire-Van Basten. Hij zei plechtig dat de bondscoach maar een mens is. En dat je dan niet voor iedereen goed kunt doen. Grote mensentaal, wat heet, broederschapstaal. Mandekker Wesley Sneijder. Marco kan er blij om zijn.

Wesley moet ooit een guitig kereltje zijn geweest, maar op zijn veertiende is hij ontspoord in volwassenheid. Vooral de laatste jaren is hij doorgeschoten naar verdieping van normen en waarden, ja zelfs naar vermeend gezag van eigen kweek. De middenvelder is nog net geen opa geworden. Maar hij spreekt wel reeds met de gelaagdheid van een leven achter zich.

Dirk Kuijt is daar ook erg goed in. De spits heeft het allang niet meer over auto’s, geld en vrouwen. Hij heeft het over respect, over geloof, over genade. Uit zijn mond komen geen losse flodders gedwarreld, geen stekelige zinnetjes, geen bittere gemeenplaatsen. Dirk Kuijt is de haute couture van fatsoen dat je moet doen. Ook nog een slimme jongen: „Ik respecteer de mening van Ruud van Nistelrooy, alleen zou ik die intern houden.” Bas van der Vlies kan het hem niet beter nazeggen. Uit de krant begreep ik dat Kuijt nog geprobeerd heeft om Mark van Bommel aan de lijn te krijgen. Het was hem niet gelukt, maar de vrouwen hadden wel gesproken. Mark weet dus dat hij in Dirk een vriend voor het leven heeft en Van Basten hoeft niet bang te zijn dat de blonde spits achter zijn rug gaat roddelen. Enfin, Dirk Kuijt: de Kofi Annan van Oranje. Diplomatie! Zet daar de ouderling Wesley Sneijder naast en Marco is gepantserd voor miskleunen en tegenslag.

Ik word stilaan zeeziek van het aaibare gehannes rond Marco van Basten. De mislukte potentaat Henk Kesler was natuurlijk de eerste om zijn bondscoach in bescherming te nemen. Kesler houdt nu eenmaal van stilstaand water, zolang hij maar de steen kan zijn die in de vijver wordt gegooid. Niet eerder heeft de KNVB zo ostentatief in de ijzeren wurggreep van een bureaucraat gelegen als de laatste jaren onder Henk Kesler.

Voor Henk is alles goed, als hij maar kan regeren, delegeren en blijven hokken in zijn mandaat. Desnoods wil hij paljas zijn van Johan Cruijff en dus ook van Marco van Basten. Ik heb lang gedacht dat Jeu Sprengers zo bobo-geconditioneerd was dat hij zelfs met zijn ziel en zaligheid digitaal zou gaan, maar nee: Henk Kesler is nog van een andere slag. Deze directeur Betaald Voetbal gaat het kerkhof voorbij in zijn verlangen naar eeuwigheid. Hij walst over de graven heen.

Hoe zit het nou eigenlijk met Marco van Basten? Hij heeft zijn excuses aangeboden aan Mark van Bommel en Ruud van Nistelrooy, heeft communicatienood erkend, maar echt overtuigend in deemoed is hij niet geweest. Ik zou durven te beweren: Marco monkelt zichzelf over alle netelige kwesties heen. Met dank aan Wesley Sneijder en Dirk Kuijt. Met dank ook aan aanvoerder Edwin van der Sar, die weliswaar nergens meer van opkijkt, maar ook geen motie van wantrouwen durft uit te spreken. Sneijder, Kuijt, Van der Sar: het blijft wel pijnlijk als je als bondscoach aan dit soort bleke en kreupele gesprekspartners enige autoriteit moet ontlenen. Al helemaal waar het om integriteit gaat.

Ik geloof niet meer in de toekomst van bondscoach Marco van Basten bij het Nederlands elftal. Hij heeft zijn hand overspeeld, is te radicaal geweest in de liquidaties, heeft de vox populi verward met een plebisciet. Van Basten kan nog even meegaan, maar een historische bondscoach zal hij nooit meer worden. Daar is hij ook te buitenaards voor.

Hoe moet het verder?

Een volksopstand zal er niet van komen. Winnen van Bulgarije is alweer genoeg om het competitiegeluk te beproeven. Maar wat zegt dat verder over zijn kansen, als bondscoach. Ik weet wel zeker dat Marco zichzelf in de prestigestrijd met Mark van Bommel en Ruud van Nistelrooy, wellicht vertraagd, af heeft geserveerd. Misschien rekent hij nog op de morele steun van de ooit geselecteerde nobody’s als daar zijn: de heren Van den Bergh, Denneboom, Hofs en Bobson. Maar wat moet je met de stem van brekebenen in de wind?

Marco van Basten heeft zichzelf vermoord. Zo gaat dat met wereldvreemde passanten die dachten dat ze op de golfbaan het leven, en niets dan het leven, tegen zouden komen. Het balletje is niet alleen maar het balletje. Een enkele keer is het balletje ook een mens.

Die kieper je niet ongestraft in een bosschage.

    • Hugo Camps