Een omhelzing, een kus en het is weer goed

Als het slotgala van het Nederlands Film Festival een wedstrijd is om de Gouden Kalveren, dan heeft Paul Verhoeven die glansrijk gewonnen. Zijn Zwartboek kreeg de belangrijkste prijzen.

Paul Verhoeven (links) en Alex van Warmerdam maken het weer goed op het slotgala van het Nederlands Film Festival in Utrecht. (Foto Bas Czerwinski) 06-10-2006, UTRECHT. UITREIKING GOUDEN KALVEREN. ALEX VAN WARMERDAM EN PAUL VERHOEVEN GROETEN ELKAAR. FOTO BAS CZERWINSKI Czerwinski, Bas

Bas Blokker

Ten slotte stonden ze er natuurlijk toch, in een broederlijke omhelzing. De een had de ander een vieze oude man genoemd, die een kutfilm had gemaakt, en de ander had de eerste toen weer een lul genoemd en de hoorn erop gegooid toen die zich wilde te verontschuldigen. Gisteravond, toen alle prijswinnaars van het Nederlands Film Festival op het podium van de Stadsschouwburg stonden voor het traditionele groepsportret, gaf Alex van Warmerdam sportief de grote winnaar van de avond, Paul Verhoeven, een hand. „Jij mag me dan een lul vinden, maar dat belet mij niet je te feliciteren”, zei Van Warmerdam in Verhoevens oor. Toen zeiden ze allebei sorry en omhelsden ze elkaar met een kus.

Het was een vreemde wedstrijd die zich gisteren op het slotgala van het Nederlands Film Festival afspeelde – tussen twee atleten uit verschillende takken van sport, merkte iemand op. De kleine, eigenzinnige Ober van Van Warmerdam maakte vooraf kans op zes Gouden Kalveren, de grote productie Zwartboek van Verhoeven kon er vier winnen. Het werd uiteindelijk een wel heel duidelijke overwinning voor Verhoeven, „een Hollandse held”, zoals spreekstalmeester René Mioch hem aan het begin van de avond aankondigde.

Van Warmerdam kreeg het kalf voor het beste scenario. Verhoeven kreeg het kalf voor de beste regie en Zwartboek het kalf voor de beste film. Dat de jury – onder leiding van filmmaakster en Filmfonds-intendant Esmée Lammers – daarbij in haar rapport zeer nadrukkelijk de ‘technische vaardigheid’ van de regisseur en de ‘productie’ van de film onderstreepte, en nauwelijks iets over de artistieke kwaliteiten van Zwartboek meldde, kon het Zwartboek-kamp niet deren. Verhoeven en de vier Nederlandse hoofdproducenten San Fu Maltha, Jos van der Linden, Jeroen Beker en Frans van Gestel stonden met hun kalveren te pronken. „Terecht”, zei Verhoeven met een grote grijns.

Hij had eerder die avond met veel aplomb hoofdrolspeelster Carice van Houten geëerd als de vrouw zonder wie hij Zwartboek nooit gemaakt zou hebben. Zij kreeg dan ook prompt het Gouden Kalf voor beste actrice. „Paul, ouwe dibbes”, zei ze, „ik heb je voor altijd in mijn hart gesloten”. Mioch verraste Van Houten met een videoboodschap van de door haar bewonderde Meryl Streep, die met haar charmantste lach zei dat ze nog niet was toegekomen aan films waarin Carice van Houten speelde, maar dat zij zich daar terdege op verheugde. „En wie weet spelen we soms ooit samen in een film.”

Beste acteur werd – eindelijk, zo werd het gevoeld – Frank Lammers voor Nachtrit van Dana Nechushtan. Ook de beste bijrol kwam uit deze film: Fedja van Hûet. Het Gouden Kalf voor de beste lange documentaire ging naar Heddy Honigmann voor Forever, een sfeervolle reeks ontmoetingen op de beroemde Parijse begraafplaats Père Lachaise, die ook de prijs van een jury van filmjournalisten kreeg.