Puberale professionals die hun ouders dwarszitten

Jackass Number Two. Regie: Jeff Tremaine. Met: Johnny Knoxville, Steve-O. In: 50 bioscopen.

Moreel is er weinig tegen in te brengen: volwassenen die uit eigen vrije wil zichzelf welbewust pijn doen. Is de anarchie waarmee het team van Jackass hun eigen lichaam te lijf gaat bevrijdend of totaal onbegrijpelijke idiotie? Want waarom zou een geestelijk gezond iemand in een bak met giftige slangen stappen, zichzelf lanceren met een raket of met een vishaak door de wang dienen als levend haaienvoer? Geeft de fysieke uitdaging een (adrenaline)kick? Is het fijn om met een groepje vrienden kattenkwaad uit te halen en is het dus een nostalgie naar een kindertijd zonder verantwoordelijkheden? Onbeantwoorde vragen waaraan het groepje vrienden geen boodschap heeft.

De tweede Jackass-film zit vol stunts die zichtbaar pijn doen. Een pijn die je als toeschouwer ook voelt, voordat je in de lach schiet. Niet alle sketches zijn grappig en als geheel duurt het allemaal wat lang, maar Jackass 2 verlegt weer allerlei smaak- en pijngrenzen.

Vandaar de waarschuwing vooraf en aan het eind: de stunts zijn gedaan door professionals – puberale professionals die nog steeds hun ouders dwarszitten en proberen te shockeren. Geen wonder dat ze bij tieners populair zijn.

Rectificatie / Gerectificeerd

Niet Johnny Knoxville , maar Steve-O. staat op de foto bij de filmrecensie Puberale professionals die hun ouders dwarszitten (5 oktober, pagina 22).