Altijd een pneumatische boor in de buurt

Sl8n8 Regie: Frank van Geloven en Edwin Visser. Met Victoria Koblenko, Kurt Rogiers, Jop Joris. In: 36 bioscopen

Sl8n8

Regie: Frank van Geloven en Edwin Visser. Met Victoria Koblenko, Kurt Rogiers, Jop Joris.In: 36 bioscopen

De Nederlandse filmsector is te klein om volwassen genrefilms te ontwikkelen. Daardoor is de première van die enkele Nederlandse thriller, vechtfilm of horror die wel uitkomt ook meteen een publiciteitsstunt. De makers van de horrorfilm Sl8n8, Frank van Geloven en Edwin Visser hadden op het Nederlands Filmfestival in Utrecht een vrolijke première georganiseerd, met mooie vrouwen in bloedbevlekte verpleegstersuniformen en een zaal vol joelende fans.

Het aardige van genrefilms in een groot filmland is dat de uitgangspunten van het genre bij het publiek bekend mogen worden verondersteld. De ‘slasher’ Scream – een slasher is een film waarin een heleboel personages worden afgeslacht - maakte daar op slimme en vrolijke manier gebruik van, door de slachtoffers expliciet volgens de wetten van het genre aan te wijzen: het sletje, de opschepper die niet in monsters gelooft, de wijsneus. Zo speelde regisseur Wes Craven een spel met de verwachtingen van de kijkers en dat maakte van Scream een fijne horror.

De makers van Sl8n8 zijn minder inventief. Voor hen zijn de wetten van het slasher-genre nog gewoon een veilig uitgangspunt. Ze durven er niet mee te spelen. Zouden ze denken dat het Nederlandse publiek nog niet klaar is voor zo’n subtiel spel? Of lag het niet binnen hun macht?

Ze hebben het scenario geschreven met de simpele bedoeling een groepje jonge mensen in een gesloten ruimte te brengen en ze daar één voor één te laten afslachten. In Sl8n8 komen een paar vrienden van Kristel Lodema (Victoria Koblenko) onderin een verlaten mijn terecht waar een boze geest rondwaart. Daar splitsen zij zich, geheel volgens de wetten van de slasher, in groepjes op en dan kan de geest bezit van zijn slachtoffers beginnen te nemen.

Van het scenario moet Sl8n8 het dus niet hebben. Maar hoe inventief zijn de makers bij het afslachten zelf? Hier verdient art-director Dimitri Merkoulov een compliment. Hij heeft van het mijnstelsel een prachtig groezelige omgeving gemaakt, waarbij lampen op elk moment kunnen gaan flikkeren en er altijd wel een ijzeren buis ligt waar je je voordeel mee kunt doen. De setting is perfect.

Ook de acteurs doen goed werk. Koblenko blijft de hele film plezierig om naar te kijken. Ze heeft een soort innerlijke rust die de film ten goede komt. Daarnaast mogen de makers tevreden zijn over hun keuze voor Jop Joris als de opschepper van het stel. Hij heeft in de verte wel iets van Ewan McGregor in Shallow Grave.

Op de keuze van de moordwijze is weinig aan te merken. Een hoofd dat wordt gekliefd met een schep zorgde in Utrecht voor open doekjes. Verder is er in een mijn natuurlijk altijd wel een pneumatische boor waarmee je kunt werken. Het wonderlijke is dat Van Geloven en Visser daar niet optimaal van profiteren. Ze laten namelijk de camera trillen op momenten dat het spannend wordt. Dat is een aardig stijlmiddel, maar het maakt de actie niet overzichtelijker. Soms kun je domweg niet zien wat er gebeurt. Dat wordt nog verergerd door de decoupage. Het lijkt af en toe alsof het beslissende shot tijdens de opnamen niet is gedraaid. Zodoende bekruipt je tijdens de film wel eens het gevoel dat die bevende camera vooral iets moet verhullen. Al met al is Sl8n8 een sympathieke en deels geslaagde poging het horrorgenre in Nederland volwassen te maken.

Lees meer over de acteurs op www.sl8n8.nl

    • Bas Blokker