Romeo en Julia in Hongaars getto

The District! (Nyócker!). Regie: Áron Gauder. Met de stemmen van: L.L. Junior, László Szacsvay, Gyözö Szabó, Csaba Pindroch. In: Filmmuseum, Amsterdam.

Niet alleen het stripboek is als graphic novel volwassen geworden. Ook de tekenfilm is, mede dankzij de Japanse anime, gelukkig al lang geen misbegrepen genre voor kinderen meer. Maar dat ze in Hongarije nog vuiger animaties konden maken dan in South Park, is toch nog een verrassing. The District! (Nyócker!) is de eerste lange animatiefilm van Áron Gauder, een maatje van Gyorgy Pálfi, de regisseur die verraste met het ingetogen absurdisme van Hukkle en van wie vanaf volgende week de barokke horror-opera Taxidermia uitkomt. Er is filmisch dus iets gaande in Boedapest en als we The District! mogen geloven is het hip en hot en verbleekt, getuige de snoeiharde hiphopsoundtrack, een beetje gangsta-rapper erbij tot een Oost-Europees bleekneusje.

‘The district’ is het getto, de Bronx, van Boedapest, waar de families Lakatos en de Csorba tegen elkaar opbieden in corruptie en geweld en diverse etnische groeperingen gelegenheidscoalities aangaan. Klinkt het bekend? Nou, het is bekend. Het is Romeo en Julia zonder hoop, zonder Shakespeareaanse poëzie, zonder de dansjes van Baz Luhrman, maar met streetwise dialogen en visueel prijsschieten dat je adrenalinepijl doet stijgen.

The District! combineert klassieke animaties, oogstrelende 3D-stunts en ‘overgeschilderde’ motion capture-beelden (zoals in Linklaters Waking Life) die naadloos in elkaar overgaan. Dat alles in graffitikleuren die zo uit de spuitbus lijken te komen: vers, vies, stiekem en raak.

Naar het einde toe ontspoort de film briljant. Voor onze Romeo en Julia zit er niets anders op dan zich over te geven aan de cynische moraal van money + money = pussy, terwijl om hen heen een Hongaarse Bush en Bin Laden de wereld verdelen en buurtboefjes een einde maken aan de globale olieverslaafdheid. Er is ook nog iets met mammoeten en atoombommen, maar tegen die tijd hoop je al lang dat dit alles alleen maar een flamboyante nachtmerrie is.

    • Dana Linssen