Versmelting tussen mens en machine

De Rotterdamse trompettist Arthur Flink (35) vormt met Hielke Praagman de formatie State of Monc. De band opereert in de voorhoede van de Nederlandse nu-jazz – de stroming die akoestische klanken met elektronica mixt. Deze week verscheen de nieuwe cd ‘Clippertron’, binnenkort volgt een tournee.

Arthur Flink foto Vincent Mentzel Arthur FLINK,musicus. foto VINCENT MENTZEL/NRCH ==F/C==Rotterdam,9 juli 2003
Arthur Flink foto Vincent Mentzel Arthur FLINK,musicus. foto VINCENT MENTZEL/NRCH ==F/C==Rotterdam,9 juli 2003 Mentzel, Vincent

Lastig om als trompettist in de ‘nu-jazz’ tegen een computer op te spelen?

„Vreselijk moeilijk. Je krijgt niets terug van dat apparaat, behalve niet-realistische soundscapes. Dat is statisch blazen zonder interactie. Daarom werk ik bij optredens graag met een extra drummer. Hij levert voeding voor iedere solo die ik doe. Mijn spel is erg beïnvloed door trompettist Miles Davis, ik volg hem sinds het album Star People. Ik houd ervan direct gas te geven in een nummer. Vlammen. Meteen op een hoog energieniveau, lekker.”

Waarom is er in Nederland eigenlijk zo weinig nu-jazz te horen?

„Nederlandse kernpodia zijn wat terughoudend bij het boeken van dit soort instrumentale muziek. We komen er nauwelijks tussen. Beide leden van State of Moncs hebben een bijbaan in een bioscoop. Niet goed, want je wilt je muziek laten horen zodat meer mensen je leren kennen. Nu-jazz is geen achterkamertjesmuziek.”

Hoe breek je door die frusterende cirkel?

„Krachten bundelen. Met Wicked Jazz Sounds, die dj’s samen met musici programmeren in de Sugar Factory, en de band Monsieur Dubois vormen we de Stichting Dutch Nu-jazz Movement om de nu-jazz in Nederland te promoten. Nu-jazz is een vergaarbak van stijlen. De basis is elektronica waarover met akoestische instrumenten wordt geïmproviseerd. Voor veel mensen is het een kwestie van wennen, ze begrijpen de emotionaliteit van instrumenten niet goed en missen dan vocalen. Voor een instrumentaal liedje over een gebroken hart is net wat meer fantasie nodig.”

Het kostte twee jaar om de cd ‘Clippertron’ te voltooien, waarom zo lang?

„We werkten met zo’n dertig ruwe muziekschetsen. Daarna gingen we alle partijen, die los van elkaar door diverse jazzmusici werden ingespeeld, stapelen. Iedereen kwam met ideeën. Laag voor laag bouwden we aan de opnames. Het werd een soort ‘blue screen’-album waarin we steeds meer vulden. Een ogenschijnlijk onmogelijk weefgetouw van solo’s en thema’s.”

Kill your darlings. Wanneer is de plaat dan eindelijk af?

„Nooit eigenlijk. Met een computer kun je blijven schaven. Hielke is de preciezerik. Die bleef sleutelen aan de bijgeluidjes. Een high-hatje daar, nog wat opvulling. Maar als het te truttig klonk, trok producer Michel Schoots aan de bel. Hij knipte het burgerlijke jazzkader, waarin stukken worden gespeeld volgens vaste patronen, eruit. Dit album is daardoor meer uitgebalanceerd en toegankelijker dan de vorige cd, die vooral erg hyper en panisch klonk.”

Waar verwijst de naam Clippertron eigenlijk naar?

„Het eiland Clipperton in de Grote Oceaan. Met een beetje fantasie drijven wij tussen bloemrijke akoestische instrumenten en de industrieel aandoende elektronica. Die combinatie levert een aangename spanning op, wat verwoord wordt in het achtervoegsel -tron. Aan de ene kant is er het organische bewegen, terwijl apparatuur juist weinig souplesse biedt. Het titelnummer Clippertron drukt misschien het beste op de cd uit wat een logische versmelting er kan zijn tussen mens en machine. Drie trompetlijnen en een tegendraadse tegenmelodie bewegen samen alle kanten op.”

State of Monc: Clippertron (Challenge Records). Concerten: 18/10 cd-presentatie Lantaren/Venster, Rotterdam. 21/10 Amsterdam Dance Event, Amsterdam, 29/10 Wicked Jazz Sounds, Sugar Factory Amsterdam.