Stork verdient verlies

Ooievaars (storks in het Engels) kunnen op één been staan. Maar vertel dat maar eens aan het Nederlandse conglomeraat dat zijn naam deelt met de vogel. Stork verzet zich tegen oproepen van de hedgefondsen Centaurus en Paulson om twee of drie van zijn poten te verkopen of af te stoten en zich op één bedrijfsonderdeel te concentreren. Dit is een strijd die het concern verdient te verliezen.

Er schuilt geen enkele logica in de activiteitenportefeuille van Stork. Bovendien menen veel analisten dat het bedrijf op een waarde van 1,3 miljard euro verhandeld wordt tegen een korting tot 20 procent ten opzichte van de som van de samenstellende delen.

Het management leek dat te aanvaarden toen Stork zich eerder dit jaar te koop aanbood – duidelijk een stap om te peilen of er een bod met een forse premie in het vat zat. Maar de raad van commissarissen bemoeilijkte de veiling door alleen biedingen op het hele bedrijf toe te staan, waardoor strategische bieders werden buitengesloten.

Nog controversiëler is dat Stork wellicht zelfs voorwaarden heeft gesteld aan de mate waarin het vreemd vermogen mocht worden opgevoerd en bedrijfsonderdelen mochten worden afgestoten, zodat de aantrekkingskracht van een transactie ook voor de resterende investeringsmaatschappijen verloren ging. Dat kan verklaren waarom de veiling uiteindelijk slechts een betrekkelijk laag bod opleverde, dat werd verworpen.

Stork kan hebben gedacht dat het in gang zetten van deze molen genoeg was om de hedgefondsen tevreden te stellen. Maar 17 miljoen uitgeven aan een mislukte veiling heeft hen alleen nog meer op stang gejaagd. Zij hebben nu een buitengewone aandeelhoudersvergadering geëist, waarop ze van plan zijn een motie in stemming te brengen die het concern opdracht geeft zichzelf op te splitsen.

Stork zal ongetwijfeld te berde brengen dat Paulson en Centaurus, samen goed voor 32 procent van de aandelen, willen proberen de controle te bemachtigen zonder een premie te hoeven betalen. Maar dat zouden ze niet hebben gedaan als de raad van commissarissen niet eerst had gefaald in het maximaliseren van de waarde voor de aandeelhouders.

Bovendien lijken de eisen van de hedgefondsen niet onredelijk. Zij proberen een brede richting aan te geven en niet precies voor te schrijven hoe de strategie zou moeten worden uitgevoerd. Door het gedrag van de commissarissen hebben de hedgefondsen een sterke zaak. En Stork lijkt geen been te hebben om op te staan.

Jonathan Ford

Voor meer commentaar uit Londen:www.breakingviews.com.Vertaling Menno Grootveld