Israël doet weinig om conflict te stoppen

In zijn reactie van 29 augustus op mijn bijdrage over Israël (Opinie, 21 augustus) wordt de essentie van het door mij gestelde door R. Naftaniel niet weersproken. Wat hij wel bestrijdt zijn vertekende interpretaties van het door mij gestelde. Zeker, het geweld is al vóór het uitroepen van de staat Israël begonnen. Maar het waren de joden die daarbij de Palestijnen verdreven, niet omgekeerd. Van een PLO (opgericht in 1964), Hezbollah (1982) of Hamas (1988) was toen nog geen sprake.

En inderdaad: de Arabische staten, overstemd in de VN, waren fel gekant tegen de vestiging van de staat Israël. Maar ook na de erkenning door de PLO (1988) en de bereidheid daartoe van de Arabische Liga (2002) heeft Israël zijn harde en afwijzende opstelling niet gewijzigd. Dit, tezamen met zijn overweldigende machtspositie, geeft het een grote, eigen verantwoordelijkheid voor de vermeende onoplosbaarheid van het conflict.

Incorrect en tendentieus is de bewering dat ik, als psycholoog, zou vinden dat Israël zou moeten worden ‘genezen’. Zelfs een suggestie in die richting is in mijn bijdrage niet te vinden. De Gaulle was een generaal, geen psychotherapeut. Met zijn wending van 180 graden doorbrak hij een voor alle betrokkenen catastrofale ontwikkeling. Helaas is een dergelijke figuur in het huidige Israël niet in zicht. Olmert noemt terugtrekking uit de bezette gebieden ‘geen prioriteit’. Hij vraagt de VS om nog zwaardere bommen. Naftaniel, die Arabisch geloof in geweld ‘een fictie’ noemt, lijkt blind te zijn voor het feit dat Israël aan precies deze zelfde fictie ten onder zou kunnen gaan.

Erik Mispelblom Beyer

Bussum