In de maling genomen?

‘Voelt u zich niet in de maling genomen?”, vroeg de radioverslaggever aan minister Bot nadat president Bush openlijk had toegegeven dat zijn CIA er wel degelijk allerlei geheime gevangenissen buiten Amerika op na heeft gehouden.

Had hij zoals bekend jarenlang ook Bot over voorgelogen.

Ben aarzelde even. Toen zei hij:

‘Nou, dat is wel een héél groot woord’.

Dat zijn van die momenten waarop ik zo’n man even zou willen knuffelen. Niet lang natuurlijk, en zeker ook niet letterlijk, want hij lijkt me niet erg aaibaar, maar laten we zeggen overdrachtelijk, of bij verstek, of bij wijze van spreken, of misschien in effigie.

Het Europees Parlement verklaart dat het geschokt is. De Nederlandse Tweede Kamer trilt van woede en eist een spoeddebat. Blijkens het hoofdartikel blaast ook het doorgaans gematigde NRC Handelsblad tamelijk hoog van de verontwaardigde toren. En zelfs Hans van Baalen, buitenlandwoordvoerder van de VVD, spreekt van leugen en bedrog, en zou eigenlijk in een internationaal normen- en waardendebat nieuwe afspraken willen maken over de wijze waarop beschaafde volkeren met elkaar moeten omgaan.

Maar onze Bot – elke vouw van zijn onberispelijk kostuum gestreken, elk streepje van zijn das parallel met de knopen van zijn overhemd, elk kort haartje gekamd en op z’n plaats gehouden – vindt het iets te ver gaan om te zeggen dat hij door de president van de Verenigde Staten in de maling zou zijn genomen.

Zijn eerste reactie op het nieuws was blijdschap. Hij was net zo blij als toen hij vorig jaar Condoleezza Rice had gewaarschuwd dat ze ‘geen verstoppertje moest spelen met de waarheid’, en zij hem op haar beurt met de hand op het hart had verzekerd dat Amerika tegen martelen was. Dat had hij weliswaar niet gevraagd, maar hij was er toch heel tevreden mee.

Nog tevredener was hij kort daarna thuisgekomen van een besloten NAVO-bijeenkomst – ‘daar was ik het felst van allemaal’, vertelde hij later trots – waar Rice tijdens het diner duidelijk had gemaakt dat de Verenigde Staten zich aan internationale verdragen houden. Jaap de Hoop Scheffer zou het kunnen getuigen, maar de vergadering was geheim, dus daar konden ze verder helaas geen mededelingen over doen.

Jaap overigens – ook ooit diplomaat – hield deze week in Kaboel (vanwaar het ene geheime vliegtuig na het andere opsteeg om gevaarlijke Arabieren voor verhoor naar geheime bajessen in Roemenië of Polen te vervoeren) een NAVO-rede met een speciale passage bedoeld voor de Talibaan.

Ik heb de speech niet helemaal gehoord, maar hij kwam me ontzettend bekend voor. Had de secretaris-generaal van de NAVO soms een kopie op de kop getikt van de toespraak uit 1979, waarin Leonid Brezjnev de mujahedeen opriep om de wapens neer te leggen omdat ze tegen 160.000 Sovjetsoldaten toch geen schijn van kans zouden hebben? Jaap hoopte toen overigens, net als de jonge Bush, dat de jihad het communisme mores kon leren, want we hadden in die dagen raar genoeg altijd liever rotmoslims dan rotRussen en de Amerikanen stuurden ook het ene geheime vliegtuig na het andere vol wapens naar de vaders van wat nu Talibaan zijn. En Jaap was nog geen secretaris-generaal van de NAVO.

Ach, die Bot. Die reist maar naar Beiroet, en naar Jeruzalem, en naar Bagdad en naar Condoleezza Rice, en hij weet dat ze hem overal waar hij komt bij de neus zullen nemen, om de tuin zullen leiden, een loer zullen draaien of zullen piepelen – maar hij heeft er vrede mee, hij is er voor opgeleid, het is z’n vak, hij zou morgen zo weer voor vier jaar bijtekenen.

Wat zou hij trouwens een minder groot woord vinden dan maling?

Ootje, denk ik.