Hoefbevangen

Als kinderen overgewicht hebben, is dat ongezond. Maar ook voor kleine pony’s is het niet goed om te dik te zijn. Voor je het weet zakken ze door hun hoeven.

Mijn pony’s hadden het reuze naar hun zin in de wei deze zomer. Door alle zon in juli en de regen in augustus was het gras lekker hard gegroeid. Vooral Shetlandpony Kiddles kon haar geluk niet op. Tot haar buik stond ze in het gras – een buik die iedere dag dikker leek te worden.

Op een zonnige zondagmiddag ging ik even langs de wei om appeltjes te brengen. Ik klom op het hek en floot naar de pony’s, die helemaal achterin het weiland liepen. Allemaal kwamen ze in volle galop op me af rennen, behalve Kiddles. Zij strompelde langzaam naar me toe. Toen ze eindelijk bij me was, zag ik dat haar hoefjes helemaal raar scheef stonden. Onmiddellijk wist ik dat het mis was: hoefbevangenheid!

De dierenarts kwam meteen en gaf Kiddles een spuitje tegen de pijn. „Die moet op dieet”, zei hij. Ook legde hij uit dat pony’s heel erg ziek kunnen worden als ze te veel vers gras eten. „Dan krijgen ze te veel eiwitten binnen en vergiftigen ze zichzelf. Er komen ontstekingen in het hoefbot, en als je niets doet, zakken ze door hun hoeven.” Vooral kleine pony’s hebben daar vaak last van. Die eten tot ze erbij neervallen.

De dierenarts zei dat Kiddles zes weken op stal moest staan, en dat ze twee keer per dag pillen moest slikken. Kiddles baalde als een stekker, want nu moest ze haar vriendjes in de steek laten. Onder protest volgde ze me naar de stal, waar net een paar kippen aan het scharrelen waren. Eentje pikte Kiddles keihard in haar snoet, zodat ze ook nog eens een bloedneus kreeg. Hoeveel pech kun je als pony hebben?

Nog een paar weken te gaan, fluister ik nu iedere ochtend in haar oor, als ik haar pilletjes en poeders kom brengen. Dan mag je weer naar buiten. Boos kijkt ze me dan aan, alsof ze zeggen wil: mooi is dat, maar de zomer is dan allang weer voorbij.