Alsof ze naar een feestje gaat

In Kiek vertellen fotografen en kunstenaars over hun favoriete foto. Deze week fotograaf Bob Bronshof (1958).

Ad van Denderen, Punta Paloma, Spanje, 2001 Punta Paloma, Spanje Foto: Ad van Denderen uit het boek 'Go No Go'
Ad van Denderen, Punta Paloma, Spanje, 2001 Punta Paloma, Spanje Foto: Ad van Denderen uit het boek 'Go No Go' Ad van Denderen/Hollandse Hoogte

„Ik zag dit en dacht: Jezus, wat een foto! Ik dacht ook gelijk: ik zou dit beeld nooit hebben gemaakt. Deze foto heeft Ad van Denderen ergens op een strand in Spanje genomen, nadat hij al een paar dagen heeft zitten wachten op de komst van bootvluchtelingen uit Afrika. Het is vroeg in de ochtend als deze mensen aankomen. Ze hebben net een vreselijk zware reis achter de rug en wat doen ze? Ze trekken schone kleren aan. De mannen op de achtergrond hebben wat kleren gekregen van hulpverleners van het Rode Kruis. Maar de vrouw op de voorgrond trekt haar eigen schone kleding aan. Moet je nagaan! Ze moet daar, voor haar vertrek, toch over hebben nagedacht en hebben besloten: ik pak dit mooie witte overhemd goed in en als ik dan in Europa ben, trek ik het aan. Alsof ze naar een feestje gaat.

„Er spreekt zo’n hoop uit deze foto. En dat terwijl wij, die met westerse ogen naar dit beeld kijken, meteen al voor de toekomst van die mensen vrezen. Wij weten wat voor een moeilijke tijd zij als illegale immigranten tegemoet gaan. Maar deze mensen hebben nog hoop op een betere toekomst. Dat vind ik enorm ontroerend.

„Ik had deze foto graag zelf willen maken. Toch zou ik dat nooit kunnen. Ik zou namelijk nooit op die plek zijn geweest. Ik ben niet uit hetzelfde hout gesneden als Ad van Denderen. Hij is in staat om in allerlei moeilijke omstandigheden te fotograferen. Deze foto maakt deel uit van zijn project Go No Go. Vijftien jaar lang heeft hij immigranten, asielzoekers en illegalen vastgelegd die pogingen ondernemen om een beter leven in Europa te krijgen. Van Denderen reisde hiervoor de grenzen van Europa af, wandelde door allerlei gebieden en verbleef op vage plekken. Hij is echt het soort fotograaf die overal heengaat en alles in de wereld vastlegt. Ik niet.

„Laatst, toen ik Van Denderen een keer sprak, zei hij tegen mij: ‘Jij bent echt een Nederlandse fotograaf.’ Dat is waar. Ik houd me vooral bezig met onderwerpen binnen de grenzen. Als ik mij in oorlogsgebied zou begeven, zou ik de helft van de tijd doodsbenauwd zijn. Maar de verhalen die Van Denderen vertelt gaan over de grenzen heen en tonen de rauwe consequenties van diezelfde grenzen aan.”