Meeblèren met metal

Metal Regie: Dunn en McFaden. In: Filmhuis, Den Haag en Kriterion, Amsterdam.

Dat de documentaire Metal: A Headbanger’s Journey voor de fans een geestig feest van herkenning is, mag boven alle twijfel verheven zijn. Maar dat je, ook als je niet alle nummers kunt meeblèren – al is het maar voor de duur van de film – in een metalhead kunt veranderen bewijst pas echt hoe aanstekelijk deze film is.

Metal (verzamelnaam voor 1001 subsoorten van death metal tot doom metal tot speed metal tot heavy metal) heeft genoeg ingrediënten om af te schrikken: herrie, gedweep met de duivel, al dan niet vermeende seksistische, racistische en fascistische flirts. Maar de film toont ook dat headbangers eigenlijk lieve jongens zijn, intelligent en welbespraakt zoals Twisted Sister frontman Dee Snider die in de jaren tachtig Tipper Gore (vrouw van ex-vice president Al Gore) onder tafel lulde toen zij met haar Parents Music Resource Center pop- en rockmuziek in het beklaagdenbankje zette voor het aanzetten tot seks-voor-het-huwelijk en misschien-wel-masturbatie, drugs- en alcoholmisbruik en occulte praktijken.

Moeilijk wordt het als de film een stelletje Noorse black metal-kerkverbranders toont. En ook de vraag waarom metal zo’n ‘witte’ aangelegenheid is wordt omzeild. Zo is het ook jammer dat, terwijl Black Sabbath alom wordt beschouwd als een van de belangrijkste grondleggers van het genre, voorman Ozzy Osbourne niet aan het woord komt.