Eerst straf uitzitten, dan pas voetballen

Het Haagse daklozenteam krijgt training van Cromwell, oud-prof en ex-verslaafde.

‘Bij terugkomst zijn ze clean en boetevrij. Hét moment om hun leven weer op te pakken.’

In een sporthal in Den Haag kijkt voetbaltrainer Steve Cromwell met een strenge blik en de armen over elkaar geslagen naar zijn spelers. Zijn zwarte trainingsbroek met bijpassend rood jack verraden zijn verleden als profvoetballer bij Sparta. Nadat hij zelf een paar jaar drugsverslaafd en dakloos is geweest, stoomt hij nu ‘zijn’ team van dak- en thuisloze voetballers klaar voor het wereldkampioenschap straatvoetbal. Het Haagse daklozenteam won op 23 april het Nederlands kampioenschap en mag nu eind september naar het WK in Kaapstad, Zuid-Afrika.

Cromwell wenkt een van de voetballers. „Luister, het is lullig dat je een of twee keer verkeerd speelt, maar het is niet de bedoeling dat je meteen de moed laat zakken. Met jouw houding haal je het hele team naar beneden. Dat pik ik niet. Ik verwacht dat je meedoet.” De speler antwoordt met een schuldbewuste blik, knikt en rent weer het veld in.

Vorige week zijn de negen voetballers geselecteerd die naar Kaapstad mogen. De spelers waren altijd al gedreven, maar deze laatste weken voor het WK zijn ze bloedserieus. Ze trainen twee keer per week twee uur met Cromwell, de meesten trainen zelfs nog extra.

„Ze hebben het allemaal over winnen”, zegt Cromwell. „Maar de jongens hebben al gewonnen. Ze zijn pas afgekickt. Je kunt wel zeggen dat ze beter een baan kunnen zoeken, maar dan leren ze nog niet over hun problemen te praten. Ik kan dat goed, want ik heb ook zo geleefd. Maar bij mij moeten ze niet met ‘geklets’ komen. Ik ben streng, ik wil de ‘echte’ jongen in ze naar boven halen.”

Terwijl de spelers trainen, regelt Elke Swart als hoofdredacteur van Haags Straatnieuws de reis en het verblijf. De straatkrant heeft de organisatie op zich genomen. Het is een voordeel dat het Haagse team vorig jaar ook landskampioen werd en naar het WK in het Schotse Edinburgh mocht; maar dit jaar is toch lastiger.

Inmiddels zijn de paspoorten geregeld, iedereen heeft zijn inentingen en de hotelkamers zijn geboekt. „Het was veel gedoe om de visa te krijgen. Die hadden twee van ons nodig, omdat ze een Marokkaans paspoort hebben”, vertelt Swart. „Bovendien moeten alle straffen zijn uitgezeten en alle boetes zijn afgelost. Zelfs een boete voor wildplassen.”

Voetballer Alex van den Boogaard zit voorlopig met een verstuikte enkel op de bank. Hij is ziek geworden van de vaccinatie en ook nog eens van de trap gevallen. Hij baalt dat hij vanavond niet kan trainen, maar hij gaat zeker mee naar Zuid-Afrika. „Ik heb nog nooit gevlogen en Zuid-Afrika lijkt me helemaal fantastisch. We gaan voor goud. Al weet ik nog niet tegen wie we moeten spelen. Of op welke ondergrond we voetballen.”

Swart werkt aan een plan om de voetballers op te vangen als ze straks uit Afrika terugkomen. Juist dan zijn ze op de toppen van hun kunnen én boetevrij, redeneert Swart. Een uitgelezen moment het leven weer op te pakken. Wat Marcelino de Gama straks gaat doen is duidelijk. „Ik ben afgekickt, heb geen strafblad meer. Ik ga genieten van de woning die ik net heb. En ik wil een baan, al is het putjesschepper.”

Meer over het wereldkampioenschap straatvoetbal op www.streetsoccer.org.