Ross doet Billy Holiday heel verdienstelijk na

CD JAZZ

Diana Ross: Blue Motown Records

Volgens jazzcritici was er in 1971 geen slechtere keuze dan dat zangeres Diana Ross de rol van Billie Holiday zou vertolken in de filmversie van Lady Sings the Blues.

De popdiva, die succesvol was met The Supremes en aan de vooravond stond van een glansrijke solocarrière met hits als Reach Out and Touch, had zeker niet de voorkeur. Hoe zou zij een van de meest karakteristieke jazzvocalen, waarin zowel warmte, verleiding als smart weerklonk, kunnen neerzetten?

Maar Ross’ toenmalige echtgenoot Berry Gordy, die al jaren werkte aan de film over het leven van Holiday, stond erop dat zijn vrouw de markante jazzzangeres zou spelen, met wie het later zo hard bergafwaarts ging. Dus toog arrangeur Gil Askey aan het werk en begeleidde Ross bij haar voorbereidingen.

Dat was een makkie, concludeerde Askey later, want Ross had alles goed bestudeerd: de lome timing, Holiday’s dictie en zelfs subtiliteiten als hoe ze haar ogen gesloten hield. Tot ieders verbazing was de film een succes. De 27-jarige Ross speelde goed en werd zelfs genomineerd voor een Oscar.

Ondanks dat succes zijn de jazzopnames die ze opnam voor de extra soundtrack bij de film, Blue, nooit op plaat uitgebracht. Ross zou er ‘te jazzy’ op zingen en dat geluid zou haar vervreemden van haar poppubliek. Naar het schijnt zouden deze teruggevonden opnames destijds wél op plaat zijn uitgebracht als Diana Ross haar Oscar-nominatie wel had verzilverd.