Koele swing met soulgruis neigt naar surfgeluid

cd soul

Paolo Nutini: These Streets Atlantic

Een van de onverwachte sensaties van het Lowlandsfestival dit jaar was het vlammende optreden van Paolo Nutini, een 19-jarige blanke soulzanger uit Schotland die de sterren van de hemel zong, onder meer met een cover van Gnarls Barkley’s Crazy (zie pagina 29).

Zeg nu niet meteen ‘mannelijke Joss Stone’, want waar Stone knap gebruik maakt van een ‘klassiek’ soulgeluid voegt Nutini er het nodige aan toe, onder meer een mild Schots accent en een liefde voor rock & roll.

Denk aan een jonge Rod Stewart met akoestische gitaar in de Stax-studio, Joe Cocker zonder een al te overdreven rochel in zijn keel en Terence Trent d’Arby met een wat ruiger straatgevoel.

Crazy staat niet op Nutini’s debuutalbum These Streets, naar wel tien sterke originals waartoe mooie dunne Paolo de samenwerking aanging met cracks als Rollo Armstrong van Faithless en zijn eigen drummer/multi-instrumentalist Jim Duguid. Paolo Nutini heeft de volwassen dictie om weg te komen met de emotionele celloballade White lies, maar kan ook lekker heupwiegend rocken in Jenny don’t be hasty. Dat alles met een koele swing die nooit ver verwijderd is van de nieuwe surfscene van Jack Johnson en Donavon Frankenreiter, maar dan met nog nét wat meer soulgruis in zijn stem.