Eindelijk dan een Emmy

Voor zijn rol als Jack Bauer in 24 krijgt Kiefer Sutherland nu officiële erkenning.

Maar hij speelt nog altijd in films, zoals The Sentinel, die deze week in première gaat.

Kiefer Sutherland heeft eindelijk een Emmy in de wacht gesleept. Hij had al een Golden Globe sinds 2001, het jaar dat televisieserie 24 begon, en was al de best betaalde tv acteur – Sutherland krijgt veertig miljoen dollar voor nog drie seizoenen. Maandag won hij in Los Angeles de televisie-Oscar voor zijn optreden als Jack Bauer, de geheim agent die Amerika in 24 uur moet redden.

Elke aflevering van de serie duurt bijna een uur en speelt zich af in ‘real time’. Volgens Sutherland is die structuur eigenlijk de ster van de show. Volgens anderen is de bijdrage van Sutherland net zo belangrijk. „Bauer is een kleine brok onverzettelijkheid met een schattig neusje”, schreef Dirk Limburg in NRC Handelsblad. „Hij acteert als op een housebeat. Het knappe is dat Sutherland binnen het beperkte bereik van zijn personage zoveel nuances creëert. Er zijn weinig andere acteurs die zo’n crescendo 24 uur zouden volhouden.”

Voor ouderen is Kiefer Sutherland nog altijd de ‘zoon van’. Voor jongeren zal Donald Sutherland nu wel de ‘vader van’ zijn. Kiefer William Frederick Dempsey George Rufus Sutherland (Londen, 21 december 1966); zijn moeder is actrice Shirley Douglas, zijn vader acteur Donald Sutherland, die in de jaren zeventig triomfen vierde met films als Mash, Casanova en Don’t Look Now. Toen woonde zoon Kiefer, vernoemd naar een hele reeks vrienden, al met zijn moeder en tweelingzusje in Canada. Op zijn vijftiende liep hij weg van huis om zijn geluk als acteur te beproeven. Zijn ouders waren er eerst niet zo happig op dat hij in hun voetsporen wilde treden. „Maar op het laatst bedacht mam dat het beter was dan dat ik in de gevangenis terecht zou komen”, zei Sutherland ooit.

In Hollywood werd Sutherland al snel lid van de ‘Brat pack’, de groep jonge acteurs die in Amerika bekender was om hun ruige gedrag buiten dan binnen de bioscoop. Sutherland speelde onder meer in Stand By Me (Rob Reiner, 1986), The Lost Boys (1987, Joel Schumacher), en Young Guns (Christopher Cain, 1988). Hij werd nog bekender toen hij zich verloofde met Julia Roberts, die hij had ontmoet op de set van Flatliners (Joel Schumacher, 1990).

Maar Sutherland maakte al snel kennis met de keerzijde van de roem nadat Roberts hem een paar dagen voor hun geplande huwelijk in 1991 betrapte met een gogo-danseres en er vandoor ging met zijn beste vriend, mede Bratpacker Jason Patric. Opeens was Sutherland de risee van Hollywood. Hij werd net zo belachelijk gevonden als Tom Cruise nu. Het zal aan de kassa niet geholpen hebben dat híj de hoofdrol speelde in de remake van de Nederlandse film Spoorloos, het eveneens door George Sluizer geregisseerde The Vanishing (1993).

De rest van de jaren negentig bracht Sutherland voornamelijk door met paardrijden en rodeorijden. In de bioscoop was hij nog te zien in bijrollen, vaak als de slechterik, bijvoorbeeld als een moordenaar in A Few Good Men (Rob Reiner, 1992), een seriemoordenaar in Freeway (Matthew Bright, 1996) en een Ku Klux Klan lid in A Time To Kill (Joel Schumacher, 1996). Bij de rodeo ging het met zijn carrière beter dan in Hollywood. Na nog twee jaar paardensport nam hij de hoofdrol aan in de televisieserie 24, waarvoor een vriend de proefaflevering regisseerde.

In een aantal afleveringen van 24 werden naar verluidt de verwondingen geschreven die Sutherland opliep tijdens zijn wilde nachtleven. De acteur hangt graag de beest uit en schaamt zich daarvoor niet. „De helft van de dingen die over mij geschreven zijn, kan ik niet ontkennen. Ik heb stomme dingen gedaan. Daar moet ik mijn verantwoordelijkheid voor nemen”, zei hij onlangs in een Engelse krant.

Sutherland is zijn wilde haren nog steeds niet kwijt. Vorig jaar raakte hij in Londen nog in gevecht met een kerstboom in een hotel.