Pijnlijke erfenissen van jarenlange bezetting

In NRC Handelsblad van 17 augustus probeert de voormalige Israëlische ambassadeur in Nederland, Arad, de verantwoordelijkheid voor het huidige conflict met Libanon geheel bij Hezbollah te leggen. Dit beeld vraagt om enige nuancering.

Toen Israël in 2000 een eind maakte aan 22 jaar bezetting van Libanon werd een groot aantal gevangengenomen Hezbollahleiders en -strijders als gijzelaars vastgehouden. Dit is voor de Libanezen en speciaal voor Hezbollah nog steeds een zeer emotionele zaak. Vele gevangenen zitten al meer dan twintig jaar vast. Al die jaren zitten de families van de vele vermisten in onzekerheid of ze nog in leven zijn. Zowel Amnesty International als Human Rights Watch heeft dit Israëlische optreden veroordeeld als een ernstige schending van de Conventie van Genève. Nog in april 2006 hield de Libanese minister-president Siniora bij zijn bezoek aan president Bush een emotioneel pleidooi voor de vrijlating van 300 Libanezen.

Hezbollah heeft herhaaldelijk verklaard dat haar geen ander middel overblijft dan het gevangennemen van Israëlische militairen om hen uit te ruilen. Maar Hezbollah`s aanbod om met Israël te onderhandelen over een gevangenenruil werd afgewezen, terwijl Israël hiertoe in het verleden wel bereid was.

Een tweede, even pijnlijke erfenis van de 22 jaar Israëlische bezetting vormt de kwestie van de 400.000 landmijnen die Israël tijdens de bezetting in zijn buurland heeft achtergelaten. Hierdoor vonden de afgelopen jaren naar schatting 1.800 Libanezen de dood en vele tienduizenden werden verminkt. De Israëlische regering weigert echter de kaarten te overhandigen die aangeven waar deze mijnenvelden in Zuid-Libanon liggen.

Onlangs maakte de voormalige Israëlische nationale veiligheidsadviseur Giora Eiland bekend dat hij in 2005 aan Sharon had aangeraden alle Libanese gevangenen vrij te laten, een eind te maken aan de Israëlische schendingen van het Libanese grondgebied en mee te werken aan het vaststellen van de grens tussen beide landen Maar Sharon wees dit plan van de hand. Als het plan van generaal Eiland was uitgevoerd was Israël en Libanon deze grote ramp bespaard gebleven.