Landbouwdieren zullen mishandeld blijven

Opnieuw zijn we opgeschrikt door de ziekmakende beelden van mishandelingen van landbouwdieren. Wat mij steeds treft, is dat we allemaal kunnen weten dat het niet mag, zelfs expliciet verboden is, maar dat we het desondanks niet (kunnen) keren. Ik werk al 9 jaar bijna dagelijks op een kleine melkveehouderij, met veel plezier maar ook met veel pijn. Veel gezien dat niet mag, zelfs verboden is, maar toch gebeurt.

Twee weken geleden heb ik een koe (een erger wrak vee dan deze was er niet) weggebracht. Zes weken heb ik haar onder erbarmelijke omstandigheden verzorgd. Onbeschermd lag ze in de wei in de brandende zon, elke slok water en elke hap voer moest haar worden gebracht. Ze was half verlamd, had een overvolle, ontstoken uier, doorligplekken en was ernstig vermagerd. Volop in het zicht kreeg ik veel verontwaardigd commentaar, geschokte reacties van passanten maar ook van kenners (boeren en veeartsen). Maar euthanaseren was niet bespreekbaar en dat alleen in de hoop op toch nog een paar euro`s slachtpremie. Bij de grote abattoirs werd ze geweigerd en dus werd het een klein slachthuis waar ze op islamitische wijze werd geslacht : levend `gekopt`. En het leverde inderdaad ook nog wat op.

Zolang economisch belang zo boven dierenwelzijn staat, zullen we steeds opnieuw geconfronteerd blijven met deze harteloze en respectloze praktijken. Geen `incident` dus, maar een structureel probleem: immers als het stof rond hypeachtige verontwaardiging over incidentele beelden van dergelijke praktijken is opgetrokken, blijkt dat het gewoon blijft doorgaan.