Een enge creep met een eng creephoofd en een enge creepnaam

‘Met hulp van één boek heeft het meisje zichzelf leren breien. Als je koortsig en ziek thuis zit, zoals ik, kun je uren geobsedeerd zijn door een zin uit de krant. Dat was deze zin, en hij ging over Natascha Kampusch, het Oostenrijkse meisje dat na acht jaar ontsnapt was bij haar ontvoerder, een enge creep met een eng creephoofd en een enge creepnaam, Wolfgang Priklopil.

Het hele internet las ik met mijn verhitte hoofd af. Welk breiboek was dat in godsnaam? vroeg de leergierige breier in mij zich af. Maar ‘Natascha+Oostenrijk+breien’ leverde niets op, en ‘Priklopil+knitting’ ook niet, en toen ik eenmaal verstrikt was geraakt in de wondere wereld van de online Oostenrijkse kranten, wist ik nog steeds niet welk breiboek het was. Wel was ik inmiddels veel andere dingen te weten gekomen over Natascha Kampusch en Werner Priklopil. Want internetten is net als schoenen kopen: je gaat de stad in voor leuke rode laarzen en je komt altijd terug met een stom bloesje van de Vero Moda.

Allerhande griezelige feitjes waren er, die extra griezelig werden doordat dit hele drama zich in Oostenrijk moest afspelen. Op de site van CNN werd Strasshof, het stadje waar Natascha al die tijd in een kelder zat, omschreven als „zo’n stadje waar buren vriendelijk tegen elkaar doen (…) een gemeente met keurig onderhouden huizen die dicht op elkaar staan, versierd met bloembakken”. Deze objectieve en zogenaamd positieve beschrijving van Strasshof joeg mij genoeg stuipen op het lijf om nooit meer naar Oostenrijk of een ander skioord af te reizen. (Wat op zich geen opoffering is, want ik kan en wil niet skiën.)

Griezelig Oostenrijks detail nummer 2 was de passage over de moeder van Natascha, Brigitta Sirny, die vertelde dat Natascha na het vrijkomen ‘Mama Mausi’ tegen haar had gezegd. Er werd bij vermeld dat Oostenrijkers elkaar wel vaker liefkozend kleine muis noemen. Niet lang na hun hereniging had Natascha te kennen gegeven dat ze haar ouders voorlopig niet wilde zien. Brigitta Sirny moest het doen met dat ene ‘Mama Mausi’.

Arme Mama Mausi, en arme Natascha. „Voor haar zaten er ook positieve kanten aan de jarenlange ontvoering”, schreef de Volkskrant op zijn website. „Omdat ze niet met roken is begonnen en ook geen verkeerde vrienden heeft leren kennen.” Na het lezen van deze zin trok ik mij weer terug onder mijn dekbed.