Behang eraf voor Downside Up

dwnside3.jpgHet is weer volbracht, de jaarlijkse Red Square Bikeride van Downside Up. Zo’n 180 kilometer heuvel op, heuvel af, door felle zon en malse regenbuien, doorweekt van zweet en modder. De fietstocht leverde 160.000 dollar op, twintig procent van het budget van de stichting Downside Up. Het leeuwendeel komt van bedrijven die teams laten meerijden.

De rest van het geld proberen wij bijeen te krabbelen, in mijn geval met matig succes. Donor fatigue, vrees ik: dit is al mijn derde rit voor Downside Up. (Maar het gironummer staat nog open!)

Russische media toonden veel interesse voor Downside Up. Vier cameraploegen legden zondag de finish op het Rode Plein vast, waar honderden Russische ouders en hun kinderen ons opwachtten. dwnside4.jpgVrijdagavond was er een item over de fietstocht op het sportjournaal van het veelbekeken ORT, tussen het voetbal en het ijshockey door. Het leek wel topsport, zoals we daar over glibberige boomstammen en door modderpoelen zwoegden. En het hielp: zaterdag klonk vanuit de auto’s die de verkeerspolitie voor ons de berm in dirigeerde niet alleen het gebruikelijke gevloek (Dit jaar opgetekend: ‘idioten’, ‘geiten’, ‘schiet toch eens op’,  ’.. je moeder, sukkels’) Chauffeurs toeterden soms ter aanmoediging of namen foto’s met hun mobiele telefoons.

Gisteravond kwam ORT in prime time met een tweede item. Daarin legde men uit dat het syndroom een gevolg is van een genetisch defect, dat iedereen zo’n kind kan krijgen en niet alleen alcoholisten en ‘moreel gedegenereerden’. Ouders durven nu ook voor de camera te komen: dat was vijf jaar geleden niet zo. 

dwns5.jpgAndrej was de ster van ORT. Zijn moeder kreeg ooit te horen dat hij nooit zou praten, lopen of zijn ouders herkennen. Nu is hij Paralympics-kampioen.

Je hoopt dat ze in de provincie meekijken. Vanochtend zagen we weer die documentaire uit 1996 over een internaat bij Moskou, waar gehandicapte kinderen met geschoren hoofdjes in rijtjes lagen te vegeteren, in dwangbuizen ronddwaalden, in hun eigen urine zaten. Inderdaad, zij konden niet praten en herkenden vader noch moeder, want die hadden ze nooit gezien. En in dat internaat was de leiding van goede wil. In Moskou is intussen veel verbeterd, maar hoe zit dat ik Chabarovsk en Perm?

Terug naar de fietstocht. Dit weekeind is er ook geleden voor de goede zaak. Als altijd was er dat Moskouse meisje dat alleen de hometrainer kent of zich uit haar kindertijd herinnert dat je remt door terug te trappen. Dat stort zich dan vol jeugdig vuur van de heuvel, de wind in de haren, tot ze in het dal die scherpe bocht ziet naderen, de paniek toeslaat, ze achteruit trapt… Oech, altijd weer een vreselijk gezicht. Dit jaar jaar bleef de schade bepert tot kneuzingen en schaafwonden.

downside.jpgDe schlemiel van 2006 was nummer 41. Altijd wat met hem. Vorig jaar reed hij als een natte krant door de ziekte van Pfeiffer (en verdiende hij dus eigenlijk een medaille). Dit jaar schoot er tijdens een flauwe afdaling een drinkbeker tussen fiets en stuur, waardoor het voorwiel opeens stilstond en hij een bloedstollende salto mortale over zijn stuur maakte. Behang eraf, heet dat in wielertermen: op kin, knieën, ellebogen, schouders. Alleen zijn fietshelm voorkwam erger.

En ik kreeg een prijs: Monster van de Downside Up Bikeride. In twee dagen trapte ik niet één, maar twee fietskettingen kapot. Komt door mijn buitengewoon krachtige pedaaltred, vind ik. Anderen zeggen dat ik gewoon niet kan schakelen. Mijn vrouw Sieta kreeg de prijs ‘Miss Hot 2006’. Zij reed de tocht uit met 38 graden koorts.

(Met dank aan Hayo Bootsma (hier meer foto’s van hem) en Martin van het Hooft)