Ademloos kijken naar de koningin van de nacht

Anky van Grunsven won zaterdag haar tweede wereldtitel dressuur. Na afloop zei ze drie maanden zwanger te zijn. Net als bij de Spelen in Athene van twee jaar geleden, toen ze ook goud won.

Anky van Grunsven heeft controle over haar paarden tot in de kleinste details. Hoe kon het dan toch dat ze woensdagavond in de piste in Aken bij de Wereldruiterspelen luidkeels „help” riep op een onbestuurbare Salinero?

Normaal gesproken zou de amazone een ingreep hebben gepleegd, die in geen enkel boekje van de klassieke rijkunst voorkomt. Nu liet ze dat na en haar wachtten een aantal angstige seconden, totdat Salinero na een rengalop tot stilstand werd gedwongen door een aantal politiepaarden, die temidden van de grootste chaos hun koppie er altijd bij houden.

Een dag later, toen Van Grunsven in de Grand Prix Spécial zilver won, verliet Salinero voor de prijsuitreiking de ring en holde Van Grunsven op haar spillebenen wuivend naar het publiek de ring uit, zonder paard.

Na het behalen van het wereldkampioenschap zaterdagavond in de kür verliet Salinero wederom halverwege de ceremonie de piste en in plaats van te voet de ring rond te draven, stapte Van Grunsven op een politiepaard, dat haar in een gepaste draf („hij wilde niet galopperen”) het stadion ronddroeg.

Later op die zaterdagavond, in de bar onder de ruitertribune en met een glas champagne in de hand, kwam de verklaring. Van Grunsven is drie maanden zwanger. „Ik wist dat ik zo veel te verliezen had, daarom reageerde ik woensdagavond zo angstig.”

Van Grunsven maakte in de Grand Prix zelf twee fouten. Daardoor kon zij niet voorkomen dat Duitsland wederom in de landenwedstrijd de gouden medaille in eigen huis wist te houden. In de Grand Prix Spécial reed ze een hele goede wedstrijd, maar werd ze gewoonweg overklast door Isabell Werth, die nota bene reed met haar reservepaard Satchmo. In de kür op muziek kon Werth de als een ‘schijtlijster’ bekend staande Satchmo niet opnieuw motiveren voor een topprestatie en werd derde. Van Grunsven was met Salinero op haar best en zegevierde op vrij eenvoudige wijze.

Zo werd Van Grunsven ‘de koningin van de nacht’. Voor liefst 50.000 ademloos toekijkende toeschouwers op de tribunes bracht zij op melodieën van Edith Piaf (Non, je ne regrette rien en Milord) een prachtige symbiose tot stand tussen mens en dier.

Op het onderdeel eventing, tot voor kort military genoemd, gloort ook weer enige hoop vopor Nederland, bleek in Aken. Sinds Charles Pahud de Mortanges met Marcoix in 1928 en in 1932 voor Nederland olympisch goud won, was het droefheid troef in deze tak van de paardensport.

Voor het eerst sinds 1994 kreeg Nederland op een wereldkampioenschap een team rond, dat op de achtste plaats eindigde. Weliswaar een crosslengte achter de winnende Duitsers, maar er zit een stijgende lijn in. „Wij kunnen nu de A-status bij het NOC*NSF gaan aanvragen en doorgaan op de weg die ons naar de Oympische Spelen van Peking moet brengen”, zei Martin Lips, de bondscoach van de eventers.