Rosiri (48): Puinhoop

Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Ik was gewoon jaloers op Clint”, zei Ton en hij ritste de kraag van zijn jas dicht. Rosiri dook het portiek in en keek naar de veertiger die ze eens zo mooi had gevonden. In de verte hoorde ze het geluid van een snelweg. Het begon harder te regenen en Ton kwam nu ook in het portiek staan. „Heb je Clint daarom zo hard geslagen? Hij kan niet meer lopen en zit voor de rest van zijn leven in een rolstoel,” sprak Rosiri zacht. Er kwam een rode Citroën aangereden die een kwartslag draaide om voor het portiek in een vak te parkeren. „Luister Rosiri, ik kon er gewoon niet tegen dat jij verliefd was op die hiphopneger. Ik heb al zijn smsjes in je telefoon gelezen.”

Er naderde onweer en op straat kleurden de tegels donkergrijs van de regen. „Kunnen we niet even binnen praten”, jammerde Rosiri. „Ik ben verkouden en heb alleen maar een bloesje aan.” Geïrriteerd antwoordde Ton dat zijn vrouw en kinderen binnen waren en dat ze ook niet in zijn auto konden zitten want dat konden de buren zien. De rode Citroën draaide nu de stoep op. Een vrouwenhoofd achter de vooruit bewoog nerveus terwijl ze tegelijkertijd naar links en naar rechts probeerde te kijken.

„En er is nog iets”, slikte Ton. „Je weet dat ik je al een hele tijd probeer los te laten. Hoewel ik nog steeds veel gevoelens voor je heb, probeer ik elke dag als ik thuis kom aan m’n gezin te werken. Echt, ik wilde aan m’n gezin werken.”

Rosiri veegde een natte pluk van haar voorhoofd en luisterde aandachtig naar deze ex-minnaar. „Maar op het moment dat ik me realiseerde dat ik nu mijn huwelijk moest redden, kwam ik erachter dat Sarah een ander had.” Ton sloeg een hand voor zijn ogen en zei korte tijd niets. De rode Citroën raakte met een lichte knal een auto ervoor.

„Sarah heeft vorig jaar tijdens een opera de man van haar leven ontmoet”, snikte Ton. „In de pauze van La Traviata, toen ze een koffie verkeerd bestelde. Ze zegt dat ze nog nooit zo gelukkig is geweest.” Ton gromde en beet zichzelf in z’n vingers. „En ik ging altijd eerder naar huis tijdens die opera’s, omdat ik last kreeg van m’n rug. M’n leven is een puinhoop. Ik ben jou kwijt, ik ga scheiden en ik verdwijn waarschijnlijk achter de tralies.”

Rosiri stak haar hand buiten het portiek om te voelen of het nog regende. Ze had een hele hoop gedachten tegelijk. In de inbox van haar email ontving ze soms aanbiedingen voor cursussen om relaties te redden. Hoe leer je elkaar weer vertrouwen? Hoe maak je na tien jaar huwelijk de seks weer leuk? Misschien moest ze het één en ander naar Ton doorsturen. Voor dat soort cursussen was het nooit te laat.

„En ik heb óók nog iemand zwanger gemaakt”, huilde Ton nu. „Ze heeft me een positieve zwangerschapstest gestuurd.” Gespeeld bezorgd sloeg Rosiri haar arm om de veertiger, terwijl ze terugdacht aan het moment dat zij vorige week met bonzend hart de envelop met de test door Ton’s brievenbus had gegooid. „Fijn dat ik tegen jou alles kan zeggen”. stotterde de man die haar vorig jaar ontmaagd had op de Josef Israëlskade. „Daar ben ik voor”, antwoordde Rosiri zoet terwijl ze aanstalten maakte om haar fiets te pakken. De regen was gestopt.

„Zie ik je na de rechtszaak?”, riep Ton haar na. Hij slenterde richting zijn auto. „Wie weet”, zwaaide Rosiri vanaf het fietspad. Even later hoorde ze ver achter zich Ton vloeken. „Fuck, een deuk in m’n wagen.” Maar ze keek niet meer om.

Wordt vervolgd...