Israël moet ervoor waken Palestijnen en Hezbollah over één kam te scheren

Het is tijd voor zakelijk overleg tussen de regering in Jeruzalem en de Palestijnen, inclusief Hamas. Hier kan Israël concreet iets doen, terwijl veel andere problemen in het Midden-Oosten moeilijker te beïnvloeden zijn - en de Palestijnen hebben niet veel te verwachten van Hezbollah. Israëliërs en Palestijnen moeten samenwerken om te overleven.

Een van de meest gelezen Israëlische schrijvers. Hij schreef onder andere ‘Vroeg in de zomer van 1970’ en ‘Drie dagen en een kind’.

Als de Israëlische regering wil dat de zware strijd die zij tegen de Hezbollah-militie in Libanon heeft gevoerd op de lange termijn vruchten van betekenis afwerpt, moet zij op korte termijn een top met de Palestijnse leiders houden – zowel met de Palestijnse president van Fatah als met de regeringsleider van Hamas, en misschien zou ook Marwan Barghouti, de initiatiefnemer van het befaamde gevangenendocument, erbij betrokken moeten worden.

Het zou een zakelijk en doelgericht overleg moeten worden, met een aantal oogmerken:

1. Een totale wapenstilstand in de Gazastrook.

2. Uitwisseling van Palestijnse gevangenen uit de Gazastrook – jongeren, vrouwen en zieken – tegen de gevangen Israëlische soldaten.

3. Effectief toezicht om wapensmokkel over de grens van Egypte naar Gaza te voorkomen.

4. Openstelling van de grensovergangen van de Gazastrook naar Israël voor arbeiders en goederen.

5. Instelling van de veilige transitoroute van de Gazastrook naar de Westoever, zoals overeengekomen in het verdrag van Oslo.

6. Werving van internationale fondsen om de schade te herstellen die bij de jongste conflicten in de Gazastrook is aangericht.

Dat zijn realistische doelstellingen; om ze te realiseren is erkenning van de internationale grens tussen Gaza en Israël vereist. Parallel daaraan zouden de Palestijnen en de Israëliërs onderhandelingen moeten beginnen over deelakkoorden over de Westelijke Jordaanoever, hetzij volgens het unilaterale terugtrekkingsplan, hetzij in het kader van de zogeheten Routekaart, een internationaal vredesplan.

Het is buitengewoon belangrijk dat er zowel politiek als qua perceptie onderscheid wordt gemaakt tussen het Palestijnse probleem en het Libanese probleem. Israël en de Palestijnen moeten hun kwesties onderling regelen. Hezbollah en Iran strijden niet voor de Palestijnen. Integendeel, de ‘heilige’ ideologische oorlog van de shi’itische fanatici, onder de door de Iraanse president uitgevaardigde leuzen ‘Dood aan Israël’ en ‘De joden terug naar Europa’, berokkent de inspanningen voor een oplossing van het Palestijnse probleem en de taak van de Israëlische bezettingsmacht immense schade. Wanneer alle Israëlische bevolkingscentra aan raketaanvallen blootstaan, zal Israël alleen maar minder in staat en bereid zijn om nog andere delen van de Westelijke Jordaanoever aan zijn Palestijnse eigenaars terug te geven.

Net als indertijd Saddam Hussein in de Golfoorlog moeten ook de Palestijnen inzien dat dwaze provocaties, zoals Koeweit bezetten of duizenden raketten opstellen waarover de Libanese regering geen zeggenschap heeft, niet alleen de initiatiefnemers dood en verderf zullen brengen, maar ook de vestiging van de Palestijnse staat steeds verder naar de horizon zullen schuiven.

Maar ook voor Israël is het van belang om Hezbollah en Hamas niet over één kam te scheren, ook al hebben deze bewegingen op het ideologische vlak veel gemeen. Zowel Hamas als Fatah is voortgekomen uit de realiteit van na de Zesdaagse Oorlog en heeft later ten gevolge van annexaties, de vestiging van nederzettingen en economische uitbuiting aan kracht gewonnen.

De Palestijnen zijn voor altijd onze buren, en ook als onze wegen vreedzaam uiteengaan en er tussen Israël en de Palestijnse staat een duidelijke, versterkte grens komt, zullen er hoe dan ook talloze onderlinge banden blijven bestaan: economische, politieke en -- door de Palestijnse minderheid in Israël – ook etnische.

Zoals eerst Fatah de weg naar compromissen met Israël is opgegaan, volgt Hamas nu dezelfde route. De harde strijd die Israël met Hezbollah heeft gevoerd, zal Hamas doen inzien dat het Israël nooit definitief zal kunnen verslaan, en dat het dus op basis van de grenzen van 1967 met de staat Israël tot een vergelijk moet komen. Zelfs als deze verandering van inzicht niet in de officiële ideologie van Hamas tot uitdrukking zou komen, zal ze onmiskenbare praktische gevolgen hebben. Israël zou deze verandering moeten benutten om Hamas samen met de Palestijnse Autoriteit bij de vredesdialoog te betrekken.

Er klinken dezer dagen pessimistische geluiden over de toekomst van Israël op de langere termijn. De precaire economische en demografische toestand van de Arabische landen en de terugkeer naar religieuze waan en fanatiek optreden brengen, in combinatie met de modernste langeafstandwapens, nieuwe gevaren mee voor Israël. Steeds meer dodelijke slachtoffers, materiële verwoestingen en zware aanslagen op het actieve, hedonistische leven van de Israëliërs hopen zich in het bewustzijn op en tasten op den duur Israëls uithoudingsvermogen aan.

Het ligt niet in onze macht om gevaarlijke ontwikkelingen in verre en minder verre landen als Iran of Egypte te beteugelen, maar aan het Palestijnse probleem, dat dient als inspiratiebron en legitimering voor de aanvallen van veraf, kunnen wij wel iets doen. Verbetering van de onderlinge betrekkingen door symbolische en tastbare concessies als de vrijlating van gevangenen, rechtstreekse besprekingen met Hamas en een weloverwogen wapenstilstand in de Gazastrook kunnen ertoe bijdragen dat in de toekomst de relatie met de Palestijnen een relatie tussen partners wordt, die in de plaats komt van een ideologisch fundamentalisme dat beide partijen onheil brengt.

De raketten van Hezbollah, die in Israël geen onderscheid maken tussen joodse en Arabische nederzettingen, maken de Palestijnen symbolisch duidelijk wat zij sinds lang weten en ook van ’s morgens tot ’s avonds herhalen. Hun heil kwam en komt niet van hun broeders in de Arabische landen. Hun heil ligt in gestage, bindende onderhandelingen met Israël over hun legitieme, maar ook realistische rechten.

Alleen vreedzame samenwerking tussen Palestina en Israël biedt een garantie voor het voortbestaan van deze twee volkeren in een toekomst die ernstig door niet-conventionele wapens wordt bedreigd.