IJburg is slachtoffer van kleurenfobie van architecten

In deze krant van 11 augustus laat Bernard Hulsman zijn licht schijnen over de vorderingen op IJburg, Amsterdams hoop voor de toekomst. Uit het artikel is op te maken dat ook op IJburg de architecten er niet in geslaagd zijn een menselijke leefomgeving te maken. Hulsman wijt dit aan de strakke, van tierelantijnen, versieringen en speels ritme gespeende architectuur. Mijns insziens is de kilte van IJburg weer een typisch voorbeeld van de kleurenfobie van onze architecten.

De Amsterdamse School wordt als vergelijking opgevoerd, maar keken de dames en heren architecten daar maar naar. Het kenmerk van deze architectuur is de vriendelijke kleurstelling, mede dankzij de zogenoemde appelbloesem baksteen. De door Hulsman genoemde donkerbruine, naar blauw neigende, bakstenen, geven de entree van IJburg het aanzien van een getto. De sfeer van een uitgewoond getto, zelfs voordat de eerste bewoners er ingetrokken waren. Dit donkere beeld is enorm dominerend en het is onbegrijpelijk dat de rol van kleur in de Nederlandse architectuur nog steeds wordt genegeerd. Vorm wordt mede bepaald door de kleur, zoals overal om ons heen te zien is. Stel je voor dat het Paleis op de Dam in dezelfde baksteen was opgetrokken, welk effect heeft dat op de ruimte ter plekke. In combinatie met het hier overheersende licht en weertype zijn dergelijke kleuren een aanslag op het welbevinden van bewoners en gebruikers. IJburg zou een totaal ander, mensvriendelijker aanzien hebben, als tijdens het ontwerpen een kleurschema was gehanteerd. De genoemde donkere baksteen kan een positieve uitstraling krijgen door er een kleur naast te zetten die het bruin een functie geeft. Nu iser een donkere wand die de bewoners zeker op het gemoed gaat werken.

Heren en dames architecten, lees de studies over de psychologische effecten van kleur. Bezoek bijvoorbeeld Marne-la-Vallée bij Parijs. Bestudeer de interactie van structuur, licht en kleur. Laat de waan van de dag voor wat hij is en bouw voor de bewoners, niet voor de eigen portefeuille. De volgende generatie zal jullie dankbaar zijn.