Geld

Vroeger ging het tenminste nog over leven. Over Rafael en meisje Meijs. Over de liefde van de keeper voor zijn vier honden. Over een nachtelijke vechtpartij van Oranjespelers in een Noors dorp. Over mevrouw Davids die opeens met een blauw oog aan het ontbijt verscheen. Soms zag je zelfs een foto van Truus (Van Gaal) en Bartina (Koeman) in de krant.

Na het voetbal is ook het leven uit de sportpagina’s van de kranten verdwenen. Je leest alleen nog over prijskaartjes. Het wemelt van de miljoenen. Zes miljoen voor Jan Vennegoor, zeven miljoen voor Joris Mathijsen, dertien miljoen voor Khalid Boulahrouz, tussen de drie en de vijf miljoen voor André Ooijer. Feyenoord heeft nog negen miljoen in de aanbieding voor een spits die nog geboren moet worden. Bij Heerenveen, Willem II, Heracles en FC Twente schuift men ook met miljoenen, maar in stilte, zoals dat gaat in de provincie.

Geld, geld, geld.

De deceptie van Ajax was niet het verlies met 2-0 van FC Kopenhagen, de deceptie werd gevoed door de gedachte dat de club nu de miljoenen van de Champions League misloopt. Met dat geld was op zijn minst de transfer van Klaas-Jan Huntelaar (9 miljoen) mooi uitgewist. Klaas-Jan had geen cent gekost als Ajax van Kopenhagen had kunnen winnen.

Directeur algemene zaken Maarten Fontein had wel kunnen janken na de uitschakeling van Ajax. Hij stond er bij als zijn eigen catastrofe. De dag dat Jaap Stam met een beenbreuk van het veld wordt gedragen, zal Maarten even het hoofd schudden, maar janken doet hij niet. Die gevoeligheid zit niet in het pakket. De directeur is van het budget, niet van de mens.

Ajax-coach Henk ten Cate was zowat de enige die manhaftig omging met de zeperd. Jawel, hij had zijn jongens graag zien groeien in de Champions League, maar dan op sportieve gronden. Om het (verloren) geldgewin van de club was het hem niet te doen. „Daar ga ik niet over.” Ten Cate ademt een verfrissende, bijna Ajax-vreemde soevereiniteit. Hij gaat een weg van hem alleen. Hij bouwt rustig verder aan zijn Ajax en knielt niet als een vazal voor hoger gelegen directiekamers. Ajax heeft eindelijk nog eens een volwassen coach die niet uit is op persoonlijke legendevorming of cartooneske hoempapa. Ten Cate blijft in zijn rol, stug en beleefd. In ieder geval probeert hij niet het mysterie van de provocatie te doorgronden. Allicht omdat hij in een recent verleden bij een echte topclub heeft gewerkt met echte wereldvedetten.

Wat mij betreft mogen clubbestuurders zo geldzuchtig zijn als de hele Ahold-top bij elkaar, maar hou het dan binnenskamers. Geef de heren een bord en een krijtje en laat ze verder met miljoenen kladderen, naar eigen verbeelding. Het gezeur over winst- en verliescijfers in de voetballerij lijkt op transparantie, maar is eerder koketterie dan wel een alibi voor tegenvallende prestaties. Sorry legioen: het geld is op.

Eigenlijk wil ik liever niet weten hoeveel Celtic PSV betaald heeft voor Vennegoor of Hesselink en wat HSV over had voor Mathijsen. Ik ben ook niet geïnteresseerd in het salaris van Mark van Bommel, Arjen Robben en Klaas-Jan Huntelaar. Waarom zou ik?

De 23-jarige Serviër Danko Lazovic werd destijds bij Feyenoord aangekondigd als de man van zeven miljoen. De duurste aankoop ooit. Lazovic was twintig. Hij kon de druk niet aan. Wat wil je als iedereen weet dat je op benen loopt van 3,5 miljoen het stuk. Dan is het voor Rotterdamse havenarbeiders nooit goed genoeg. Ik denk dat Lazovic het (met benen in de uitverkoop van 1,5 miljoen) als spits van Vitesse dit jaar wel gaat maken.

Het zou een mooie triomf zijn van talent over geld.

Natuurlijk weet ik dat voetbal business is. Dat het voorspel van financiële denkpatronen futuristische dialectiek is voor er een einde komt aan contracten. Ook budgetten van voetbalclubs moeten sluitend zijn, of toch bijna. Maar ik heb meer respect voor de plicht van geheimhouding in de persoonlijke sfeer.

Het maakt mij niet uit of Boulahrouz in Huis ter Duin komt aangereden in een Bentley of in een Renault 4. Wat mij uitmaakt is hoe hij zich in het veld gedraagt. Als een Bentley of als een Renault 4. Ik kies voor het laatste, zij het met opgevoerde motor.

Voetballers in Nederland zijn herleid tot een bankrekening. Doe mij maar de schaar van Piet Keizer, of het snot om de mond van Johan Neeskens, of het stekelvarkenshaar van Klaas-Jan Huntelaar. Wat daarbuiten valt, regelen ze zelf maar met hun vrouw, of met hun maîtresses.