De official

De speaker van de Nationale Tuigpaardendag zet zijn beste beentje voor: „Tatjana, daar gaan we de komende jaren nog van genieten. Wat heeft ze toch een fantastisch front!” Hevig dampend en met hoog opgetrokken benen danst, nee schrijdt de zesjarige merrie onder ritmisch geklap en begeleid door polkamuziek haar ereronde. De traditioneel met bolhoeden getooide juryleden zijn zenuwachtig, want op de stampvolle tribunes van het knusse stadion bevinden zich louter en alleen maar kenners. Weliswaar variëren de prijzen voor de verschillende disciplines van een ontwormingspakket tot een krentenwegge (aangeboden door mevrouw Koek-Maassen) en kisten appels voor de laatst geplaatsten, winnen echter en de daarbij behorende status zijn in het kleine paardenwereldje goud waard. Men hóeft niet zelf te rijden om hier te mogen jureren, maar dat strekt wel tot aanbeveling. Waar let een jurylid op? Het dier dient vierkant te lopen, dat wil zeggen, alle benen in één gelijk tempo als was het een opwindbaar speelgoedpaard, het edele hoofd fier overeind; het geheel moet een mooi plaatje vormen en uitstraling hebben. De punten dienen bij voorkeur al in de eerste keuringsronde te zijn vergeven, het jurylid moet scherp zijn en vooral dan wanneer er zich meerdere paarden in de ring bevinden. Jureren is hier een eer, betaald wordt er niets, de lunchpakketten en de hoeveelheid versnaperingen echter zijn bijzonder ruimhartig.

Dit is het vijfde deel in een serie over officials in de sport.