Alweer een Elvis, een jonge

Elvis. The Early Years (Dutch Filmworks)Film: Extra’s:

De lijst acteurs die hem in films en televisieseries speelden, is schier eindeloos: maar weinigen van hen stegen in hun verdere carrière boven de vertolking van ‘het eerste popidool’ uit. En nu is hij bijna dertig jaar dood, of om precies te zijn, stierf hij vorige week negenentwintig jaar geleden en nemen de sprookjes die allemaal schreeuwen dat zij het ware verhaal zijn, steeds meer de plaats in van Elvis Aaron Presley zelf. De miniserie Elvis.

The Early Years pretendeert weer een beetje meer waar dan de andere te zijn, omdat regisseur James Steven Sadwith toestemming kreeg van de erven Presley om gebruik te maken van originele geluidsopnamen. Dat betekent dat acteur Jonathan Ryhs-Meyers (we zagen hem eerder dit jaar nog in Matchpoint van Woody Allen) dus niet zo goed kan zingen als zijn collega Joaquin Phoenix, die een paar maanden geleden in Walk the Line te zien én te horen was als Johnny Cash. Maar dat is helemaal niet erg, want hij kan wel uitstekend playbacken.

Nee, serieus, even moet je aan Ryhs-Meyers wennen als Elvis, want niet iedereen met een babyface en een vetkuif is natuurlijk zomaar Elvis, maar gedurende de film wordt hij wel helemaal Elvis. Een beetje een verlegen Elvis. Een beetje een Elvis waarvan het soms moeilijk te geloven is dat muziek maken écht het allerbelangrijkste in zijn leven was.

En een beetje een geautoriseerde Elvis vrees je soms, want er valt eigenlijk geen onvertogen woord en met die medicijnverslaving en die bijna pedofiele verhouding met Priscilla viel het schijnbaar ook reuze mee. Nee, neem dan Walk the Line, daarin wordt echt naar de hel gegaan en weer terug en is Elvis ook nog even te zien trouwens tijdens een van de vele Texarkana-tours die de popsterren in de begindagen van de rock’n’roll door het zuiden van de Verenigde Staten maakten. Een stuk minder onschuldig dan deze Elvis-film het allemaal wil doen voorkomen.

Het leuke van Elvis. The Early Years is de ruimte die de bijfiguren krijgen om, vaak ondanks zichzelf en de acteurs die ze spelen, tot leven te komen. Dat van die half-incestueuze moeder-verhouding, dat wisten we wel. Maar acteur Robert Patrick maakt van vader Vernon een stiekeme hoofdfiguur. Daar is hij weer, als een soort wethouder Hekking, in de hoek van het beeld, en dus steeds paraat om zijn zoon uit de ellende te helpen. Ondertussen hield hij de hand stevig op de knip en voorkwam hij dat zijn zoon al zijn geld uitgaf aan de rest van zijn entourage: een zweem van neven en neven van neven die op de bank hingen en zijn bier opdronken.

Dana Linssen