Terreurdreiging decimeert deelnemersveld

Angst voor terrorisme heeft tot een uitdunning van het deelnemersveld bij de WK roeien in Eton geleid. Tot ergernis van de bond, die ontwikkelingsplannen de mist in ziet gaan.

Eton, 24 aug. - Een maand voor de wereldkampioenschappen roeien in Eton leenden Ola Ahmed en Manal Hassan hun boot uit aan beginnelingen. „Échte beginnelingen”, verduidelijkt een van de Egyptische lichte roeisters, want tijdens de training werd de boot doormidden gevaren. De wereldroeibond FISA zorgde voor een nieuw ‘tweetje’, in het kader van het ontwikkelingswerk van de bond. Maar andere development programs werden deze week ondermijnd door de Britse angst voor terrorisme.

Bij de derde van vier voorronden in het skifftoernooi van de mannen bleef baan 5 op Dorney Lake leeg. De eenmansboot van de Moldaviër Jevgeni Ignatov ontbrak. De skiffeur kwam Engeland niet in omdat hij afkomstig is uit de stad Tiraspol, waar volgens de Britse ambassade „terroristische activiteiten” zouden plaatshebben.

Ignatov was niet de enige roeier die niet in Eton verscheen. In totaal weigerden de Britse autoriteiten 25 roeiers uit vijf landen een visum, vlak voor het begin van de WK. Door ook de sporters uit Marokko, Kenia, Nigeria en Kameroen af te wijzen, werd het aantal deelnemende landen gereduceerd tot zestig en bleven vier van de acht Afrikaanse landen over.

„Het vertrouwen van die roeiers in FISA is ernstig geschaad”, zegt directeur Matt Smith van de wereldroeibond. „Je moet je voorstellen dat in die landen atleten uit andere sporten overstappen naar het roeien, omdat de FISA uitzending naar internationale wedstrijden garandeert. Die belofte kunnen we niet waarmaken en dat is zowel teleurstellend als frustrerend.”

De Amerikaanse oud-bondscoach hangt zuchtend over zijn bureau als de reden voor afwijzing van de Afrikaanse roeiers ter sprake komen: ontbrekende handtekeningen, vergeten kopieën van reisdocumenten en verkeerde stempels in paspoorten. „Sinds de terroristische aanslagen in Londen en Madrid wordt het steeds moeilijker goedwillende sporters uit Afrika naar Europa te halen.”

De weigering van skiffeur Ignatov, eerder wel deelnemer aan internationale wedstrijden in Amsterdam en Poznan, illustreert dat ook een reis binnen Europa problemen kan opleveren. Behalve voor de Moldavische echtgenote van de FISA-directeur. Smith: „Mijn vrouw komt ook uit Tiraspol en werkt hier als vertaalster. Theoretisch zou zij hier ook niet mogen zijn.”

Volgens Smith lopen vooral de ontwikkelingsprogramma's van de FISA, bedoeld om de sport te internationaliseren, vertraging op. De ontwikkelingsprogramma’s in Afrikaanse, Aziatische, Oost-Europese en Midden-Amerikaanse landen moeten leiden tot structuur in opleiding, training, faciliteiten en coaching. Grote roeilanden als Engeland en Frankrijk bieden hierbij hulp. Ook Nederland draagt met jeugdkampen een steentje bij.

Programmamanager Sheila Stephens van de wereldroeibond: „Roeien in Engeland is anders dan roeien in Vietnam of Tunesië. We hebben in ieder land consultants die het programma aanpassen aan de nationale cultuur en gewoonten. Des te vervelender is het dat roeiers niet in Eton zijn door een nationaliteitskwestie. Juist in Afrika hebben we afgelopen winter vorderingen gemaakt.”

Stephens wil de Britse autoriteiten niets verwijten. „Het bureaucratische systeem is nu eenmaal gecompliceerd. Bij deze aanvragen komt zoveel kijken dat men makkelijker ‘nee’ dan ‘ja’ zegt. De aanmelding voor de WK van volgend jaar in München willen we zes maanden naar voren halen. Bij toplanden kan dat niet, maar jonge roeinaties hebben toch geen enorme selectiewedstrijden. Dat geeft ons meer tijd voor de oplossing van eventuele problemen met een visum.”

Stephens voorzag de Egyptische lichte twee voor de WK van een nieuwe roeiboot. Ahmed en Hassan zijn een populair object voor fotografen, meer door de in de wind wapperende hoofddoeken dan door sportieve prestaties. Het duo eindigt in de herkansing bijna een minuut achter de winnaar, in het spoor van de boot van kamprechter.

„Maar dat is niet het belangrijkste”, zegt Hassan op het botenterrein. „Het is de eerste keer dat een Egyptische vrouw aan een WK deelneemt, dat zien we als een doorbraak. Wij zijn heel blij dat we in Eton mogen meedoen. De FISA heeft daar een grote rol in gespeeld. Ik kan niet in woorden zeggen wat ik allemaal leer door alleen naar professionele roeiers te kijken. Dat besef ik pas als we weer in Egypte zijn. Ons volgende doel is het olympische roeitoernooi in Peking. Dat willen we via de Afrikaanse kampioenschappen bereiken. Het olympische roeitoernooi van 2012, in Eton, halen we niet, denk ik. Tegen die tijd heb ik een gezin.”

Smith schrijft intussen een persoonlijke brief aan de geweigerde Moldaviër en Afrikanen, waarin de directeur van de FISA uitlegt wat de Britse autoriteiten bewoog en hoe spijtig het is dat enkele banen in Eton leeg bleven. Smith: „Hopelijk kunnen we het vertrouwen bij de roeiers herstellen.”