Als ze elkaar maar krijgen

Step Up Regie: Anne Fletcher

Elke nieuwe filmgeneratie heeft recht op zijn eigen West Side Story. U weet wel, dat tragische filmsprookje waarin twee koningskinderen verliefd op elkaar worden. Ze komen bijvoorbeeld uit twee rivaliserende bendes, of uit verschillende milieus. Soms weten ze meteen dat ze voor elkaar bestemd zijn. Vaak duurt het even voordat ze het durven of kunnen toegeven. Maar één ding is zeker: er moet gezongen worden of gedanst, en het liefst allebei. Want muziek is ‘the food of love’, zoals Shakespeare zei, de schrijver van de oerversie: Romeo and Juliet. We hebben West Side Story’s gehad die heel erg op het origineel leken, zoals in de jaren zeventig Grease. En films waarin alleen het gegeven van een semi-onmogelijke liefde dansend werd overwonnen, zoals een decennium later Flashdance.

Dat is wel prettige achtergrondinformatie bij Step Up, het regiedebuut van choreografe en danseres Anne Fletcher. Zij heeft goed naar die klassieke voorbeelden gekeken. Step Up voelt zó bekend, dat het lijkt alsof de losse draadjes in de plot er niet toe doen. We weten wel wat er staat te gebeuren. Als schoonmaker Tyler en studente Nora elkaar maar krijgen. Als Nora maar een spetterende eindexamenproductie neerzet. En als Tyler zijn kansarme achtergrond maar inruilt voor een episode uit de Amerikaanse Droom. Step Up pretendeert niets. De film is het smeermiddel om de dansnummers (ballet meets hiphop) bij elkaar te houden. Sterker nog: Step Up leidde in Amerika tot online danscompetities waarmee rollen in videoclips gewonnen konden worden. Het is duidelijk waar Fletchers ambitie en expertise lag.

Dana Linssen