Zijn poten diep in de punk

Techno-dj Dave Clarke host zaterdag een tent op dancefestival Mystery Land.

Maar hij is ook producer en gaat een radioprogramma voor de VPRO maken.

Uiteindelijk was het de liefde, die Dave Clarke naar Amsterdam bracht. De fameuze Britse techno-dj heeft er tegenwoordig een huis, waar hij met zijn Nederlandse vriendin een deel van het jaar woont. Maar de voorkeur die hij voor Amsterdam koestert, stamt voor een groot deel van zijn eerste professionele dj-optreden buiten zijn eigen Engeland: in de toenmalige Amsterdamse discotheek Richter.

„Ik heb Amsterdam altijd een warm hart toegedragen”, zegt hij. „Het is hier prettig wonen, lekker rustig ook. Ik ben niet iemand van de grote, drukke stad. Hier loop ik zo de binnenstad in als ik wil winkelen, en toch is het lekker rustig. Amsterdammers zien hun eigen stad misschien als een metropool, maar dat vind ik overdreven.”

Dave Clarke is beroemd geworden dankzij zijn dj-capaciteiten. Zijn dampende, meeslepende sets vol knalharde, funky techno lokken doorgaans complete mensenmassa’s de dansvloer op. Opmerkelijk aan zijn opvattingen over het dj-ambacht is dat hij het vinyl achter zich heeft gelaten. Voor hem geen gesjouw met zware platenkoffers meer, de cd is zijn favoriete medium.

Clarke: „Niet omdat die platen zo zwaar zijn, hoor. Als je dj bent, hoort dat er nu eenmaal bij: dat is je kruis. Dat ik me nu niet meer een breuk hoef te sjouwen, beschouw ik als een bonus bij de keuze die ik heb gemaakt. Die werd ingegeven doordat die cd’s gewoon veel gemakkelijker te manipuleren zijn. De cd is bovendien goed ingeburgerd: overal waar je komt, staat tegenwoordig wel een goede set cd-spelers met de juiste mogelijkheden.”

Van dj’en per laptop wil Clarke nog niets weten. „Zodra ze laptops maken die een beetje stevig in elkaar zitten, die tegen het leven on the road kunnen en die heel direct op mijn handen reageren, ga ik om. Maar die ben ik nog niet tegen gekomen, dus blijf ik rustig met mijn cd’s draaien.”

Dezer dagen wint Dave Clarke de dj het van Dave Clarke de producer. Hij brengt vooral mixplaten uit, waarop hij zorgvuldig geselecteerd werk van anderen aan elkaar mixt. Toch heeft hij twee uitstekende ‘artiestenalbums’ op zijn naam: Archive One (1996) en Devil’s Advocate (2003). Maar hij ziet zichzelf voorlopig niet terugkeren naar het producersfront, en daaraan is enig drama in zijn persoonlijk leven niet vreemd.

„Het lijkt me beter om mijn persoonlijke shit niet aan de luisteraar op te dringen”, zegt hij, „en gezien de intense manier waarop ik werk, zou een heel donkere plaat het onvermijdelijke gevolg zijn. Natuurlijk is dj’en ook een weerspiegeling van mijn persoonlijkheid, maar dat gebeurt dan toch op een indirecte manier, via andermans platen.”

Binnen een tijdsbestek van enkele dagen overleden zijn vader en zijn tourmanager. Clarke zegt dat hij flink van zijn stuk was, maar dat hij zo zijn eigen manieren had om met „die shit” om te gaan. „Mijn tourmanager pleegde zelfmoord op oudejaarsavond”, zegt hij. „Later die avond ging ik gewoon, zoals afgesproken, draaien. Ik draaide wel een nummer van The Damned voor hem, want als je zelfmoord pleegt, ben je gedoemd, toch? Zes dagen later overleed mijn vader, met wie ik mijn leven lang een ongemakkelijke relatie heb gehad. Diezelfde avond ging ik naar een club, mijn verdriet en mijn tegenstrijdige gevoelens van me af dansen. Ik ga het verdriet niet uit de weg, maar dat is mijn manier om daarmee om te gaan.”

Nu hij toch vaak in Amsterdam zit, besteedt hij zijn tijd nuttig. Hij gaat een radioprogamma op de zaterdagavond maken voor de VPRO en is in de weer als interviewer voor de website Toazted.com.

Hij is geen nieuwkomer in de journalistiek. „In het begin van de jaren negentig schreef ik wel platenrecensies. Dat ging ongeveer zo: ‘De enige manier waarop deze plaat underground is, is als ik hem mee mijn graf inneem’, waarbij ik me niet realiseerde dat ik het weekend daarop met de betreffende producers op hetzelfde feest stond. Aan zulke akkefietjes heb ik vast mijn reputatie als arrogant type te danken.”

Het werk voor Toazted.com zet hem dan weer met beide benen op de grond. „Dan word ik voorgesteld aan zo’n aankomend sterretje, die dan zegt: Dave Clarke? Ik denk dat ik wel eens van je gehoord heb. Tuurlijk, denk ik dan, ik heb maar een paar miljoen platen meer verkocht dan jij. En bij bijvoorbeeld Broken Social Scene ken ik mijn plaats weer. Ik meld me bij de tourmanager, en die zegt: OK, Dave Clarke? Hee jongens, hier is de interviewer, ene Dave Barke!

„Maar goed, de muziek van dat hippiecollectief vind ik geweldig. Al zou je dat niet zeggen van zo’n eeuwig in het zwart geklede brombeer als ik, met zijn poten diep in de punk. Ik heb een bredere smaak dan je denkt, dat zul je in mijn radioprogramma wel horen.”