‘I blog, therefore I am’

Bijna zeven miljoen Britten hebben een eigen weblog.

De Brit houdt van het geschreven woord en smult van blogs over seks, politiek en bekeuringen.

Britse weblogs bieden voor elk wat wils. Van de wederwaardigheden van politiechef Richard Brunstrom, die niets liever doet dan bekeuringen uitdelen langs mooie wegen in Noord-Wales, tot die van een verlegen ambulancemedewerker in Londen die de lotgevallen van zijn patiënten en zichzelf op tragikomische wijze beschrijft . Van politieke roddelrubrieken met de laatste geruchten uit Westminster tot het vertederende levensverhaal in video-afleveringen van Geriatric 1927, een anonieme 79-jarige weduwnaar uit Midden-Engeland.

Tot de populairste blogs in het altijd door seks geobsedeerde Groot-Brittannië behoren voorts de, al dan niet verzonnen, openhartige dagboeken van jongeren over hun opwindende, soms nogal afmattende liefdesleven.

Vooral jonge vrouwelijke bloggers, die zich enigszins de stijl van filmfiguur Bridget Jones hebben eigen gemaakt, mogen zich in een grote populariteit verheugen. Ook in Frankrijk trouwens, waar de Engelse secretaresse Catherine Sanderson, alias La Petite Anglaise, vorige maand prompt door haar Parijse werkgever werd ontslagen nadat de identiteit van de schrijfster van de zwoele dagboeken aan het licht was gekomen.

Met tomeloos enthousiasme hebben de Britten zich de laatste jaren op het bloggen gestort. Bijna zeven miljoen Britten houden er een eigen weblog op na, een kwart van de circa 27 miljoen internetgebruikers in het land, zo bleek onlangs uit een onderzoek. Van de gebruikers onder de 25 jaar is zelfs bijna de helft tevens blogger.

Het is bekend dat Britten een zwak hebben voor het woord, zowel in gesproken als in geschreven vorm. Niets heerlijker voor hun dan een geestige toespraak, een briljant essay, een spitsvondige ingezonden brief bij een krant of zelfs een goed vertelde grap in de pub. Maar dat ze zich zo massaal op het bloggen zouden storten, kwam zelfs voor de Britten als een verrassing.

Ook de papieren kranten keken ervan op. „I blog therefore I am”, grapte het dagblad The Guardian in een toespeling op de uitspraak van de Franse filosoof Descartes. The Daily Telegraph, bolwerk van de Conservatieven, constateerde dat het weblog in toenemende mate de rol vervult die altijd was voorbehouden aan het bord met mededelingen bij de deur van de kerk.

De kunst van de politieke blog is nog niet heel ver ontwikkeld in Groot-Brittannië. Anders dan in de VS hebben blogs nog geen enkele politicus de kop gekost. Auteurs weten ook dat ze meer moeten uitkijken dan hun Amerikaanse tegenvoeters omdat de wetgeving tegen laster hier streng is. Wie niet oppast, heeft een kostbaar proces aan zijn broek. Als het er op aankomt biedt internet meestal maar beperkte anonimiteit.

Sommige politieke blogs worden gevuld door professionele journalisten. Ze brengen hun belangrijkste nieuwtjes uiteraard nog steeds via hun krant of omroep in omloop, maar in hun blog durven ze soms net even iets verder te gaan dan in gedrukte of uitgezonden vorm. Een van de bekendste is die van Nick Robinson, politiek verslaggever van de BBC. De BBC grossiert overigens in weblogs. Ze heeft er in totaal enige tientallen, ook enkele in het Arabisch en het Perzisch.

Daarnaast zijn er de onafhankelijke zoals die van Guido Fawkes, vernoemd naar Guy Fawkes, die in november 1605 het Britse parlement wilde opblazen. Nu het politieke seizoen wegens vakantie op een laag pitje staat, valt er op de site 5thnovember.blogspot.com niet veel bijzonders te beleven. Hetzelfde geldt voor de al evenzeer conservatieve concurrent iaindale.blogspot.com. „Ik verontschuldig me voor het feit dat ik vandaag niet productief ben”, schreef Dale gisteren. „Maar zelfs ik verdien een vrije dag.” Wat vaak een beetje irriteert is de zelfvoldane toon, waarop zowel Fawkes als Dale hun bijdragen brengen.

Linkse bloggers zijn er een stuk minder. Links lijkt niet alleen in de peilingen, maar ook op het bloggersfront achter te lopen.