De grote dag

Morgen is de grote dag. Mijn jurk hangt in een witte hoes klaar aan een knaapje aan de trap om hem tegen kattenharen en kreukels te beschermen. Iedereen die voor mij belangrijk is, is er morgen bij. Natuurlijk komen er ook mensen die ik niet ken, maar ik ben blij dat ik die na alle verhalen eindelijk ga ontmoeten.

Toen we de uitnodigingen verstuurden, bleek mijn adresboek jarenlang verwaarloosd. Vele oude vrienden die morgen niet zullen komen stonden er netjes in. Ik had enkele schrikmomenten bij mensen die inmiddels zijn overleden. Zij hadden erbij moeten zijn. Vriendin S., die inmiddels zo vaak is verhuisd dat haar adres er vier keer in voorkomt, is er wel. Maar een groot deel van de genodigden vond ik er niet in terug. Van hen bleek ik alleen een e-mailadres te hebben, terwijl ze me toch zo dierbaar zijn. Fysieke adressen worden in mijn deels digitale wereld blijkbaar minder belangrijk. Van één persoon wist ik alleen de voornaam, iets wat zelfs mij bevreemde.

Het is een langgekoesterde wens die morgen in vervulling gaat. Ik weet dat meer meisjes dezelfde droom hebben. Omdat de voorbereidingen al maanden aan de gang zijn, is het onwerkelijk dat het nu echt gaat gebeuren. Ergens wist ik wel dat het goed zou komen, maar toch prijs ik mezelf meer dan gelukkig en hoop ik voor de andere wachtenden dat hun droom ook uitkomt.

Ik ben benieuwd of mijn leven na morgen anders wordt. Het voelt als een nieuw tijdperk, maar misschien verandert er niets. Wellicht zal ik de telefoon nu op gaan nemen met voor- en achternaam. Mogelijk val ik vertwijfeld in een diep, groot gapend gat, omdat ik datgene wat ik het liefste wilde bereikt heb.

Morgen is de grote dag. Dan ben ik 682.695 dagen oud (dat kun je heel makkelijk opzoeken via internet en ik was zelf best onder de indruk van deze cijfers). Vroeger stelde ik me voor dat ik tegen deze tijd een man zou hebben en ten minste één kind. Beiden heb ik niet. Maar morgen verschijnt mijn romandebuut, Fantastica. Yeah.