‘Je zet toch niet drie kinderen op straat?’

De Roma-familie Nicolich verliet Driebergen ooit met een fikse afkoopsom.

Gisteren werden ze opnieuw uit huis gezet. De zes ton is op.

In de vensterbank van de woonkamer staat een eenzaam Mariabeeld. Overal staan vuilniszakken. Midden in de kamer staat het fornuis naast twee leren banken. Op een daarvan ligt oma Elisabeth Nicolich (55) in een donkerblauwe jurk met witte bolletjes. Een frons op haar voorhoofd, haar ogen gesloten. Ze ademt moeizaam. Af en toe komt ze iets overeind om een sigaret op te steken. „Gestapo”, roept ze dan. „Nazi’s.” Dat was zondagavond.

Gisteren om tien uur ’s ochtends stonden de deurwaarder en een politieagent op de stoep bij het Roma-gezin Nicolich - opa, oma en drie kleinkinderen van 9, 10 en 12 - in Zeist. Zeven politieagenten wachtten buiten om de hoek. Het gezin moet het huis uit. Ze hebben volgens woningcorporatie Seyster Veste een huurschuld van enkele duizenden euro’s. Opa Wlasco Nicolich zit op een stoel in een lege kamer. Gisteren had hij met zijn neven de meubels naar een gehuurde opslagbox gebracht. Oma is nog boven. De kinderen zijn naar school.

De familie kreeg in 2000 landelijke bekendheid toen Wlasco Nicolich met vrouw en kleinkinderen maandenlang met een caravan door de provincie Utrecht zwierf nadat hij moest vertrekken uit het woonwagenkamp in Driebergen. De familie (vijf gezinnen) had ruzie met anderen in dat kamp.

Dat van die huidige huurschuld, is onzin, zei dochter Marcella (32) zondag, terwijl ze in een wit topje de keuken leegruimde samen met haar schoonzusje Diana (31). „Mijn vader hád een huurschuld. Hij heeft geld bij familie geleend en heeft het bedrag betaald. En daarna heeft de sociale dienst zijn uitkering stopgezet. Die was niet meer nodig nu hij opeens zoveel geld bleek te hebben.” De aanwezige familieleden zijn verontwaardigd. „Je zet toch geen man met een doodzieke vrouw en drie kinderen op straat”, roept Marcella. „Op de eerste schooldag.” Een zoon in de woonkamer: „Ze zeggen dat mijn moeder alleen overgewicht heeft. Maar ze heeft artrose in haar knieën en hartproblemen. Ze slikt dagelijks een kast vol pillen. Een verhuizing overleeft ze niet.”

Afgelopen vrijdag verloor Wlasco Nicolich het kort geding dat hij bij de rechtbank van Utrecht had aangespannen om de ontruiming te verbieden. De rechter bepaalde dat De Seyster Veste het huis mocht ontruimen. Diana: „Ze willen geen zigeuners hebben in Zeist.” Marcella: „Je voelt je eigen hier echt gediscrimineerd.”

De enige reden voor de ontruiming, onderstreept Bert Roolvink, de directeur van woningcorporatie De Seyster Veste, is de huurachterstand. Roolvink noemt het een ‘druppel-emmerverhaal’. „De familie woont ruim vijf jaar in een huis van ons. Al die jaren zijn het wanbetalers. Telkens troffen we een coulanceregeling. Of we dreigden: ‘Als jullie nu niet betalen, gaan we ontruimen’. Soms is het goed om de relatie te beëindigen. Nu moet de familie voor zichzelf zorgen.” Ook van de gemeente Zeist hoeft het gezin geen hulp te verwachten. „We zien dit als een probleem van de familie Nicolich”, zegt de woordvoerster. „Ze hebben lang genoeg de tijd gehad om een oplossing te zoeken.”

Een oplossing heeft Wlasco Nicolich niet. Hij en zijn vrouw voeden de kinderen (Esmaralda, Simon en Brenda) van zijn overleden zoon op. Met vijf mensen kan hij niet bij een van zijn kinderen intrekken die ook weer kinderen hebben. Bovendien willen zijn kleinkinderen op hun school blijven. „Ik zit hier ook op voetbal” vertelt kleinzoon Simon.

Wlasco Nicolich wil een kleine caravan aan de rand van het schoolplein van zijn kleinkinderen zetten. Misschien dat de gemeente dan inziet dat hij een ander huis nodig heeft. „Hoe moet dat in een ruimte van twee bij vier? Zonder water, zonder douche, zonder elektriciteit.”

Het zal niet voor het eerst zijn dat Wlasco Nicolich in een caravan woont. In 2000 zagen Driebergse wethouders geen andere oplossing dan een ‘oprotpremie’ van 600.000 gulden (272.000 euro) te betalen als de familie Nicolich vrijwillig zou vertrekken. De wethouders waren bang dat er anders „doden zouden vallen”.

Na bemiddeling kreeg het gezin van Wlasco de huidige hoekwoning aangeboden in Zeist, het gezin van zijn dochter Marcella kreeg een woning in Utrecht. Beide gezinnen betaalden een deel van de vertrekpremie terug. De andere drie gezinnen vonden zelf een woning. Later moesten drie wethouders uit Driebergen opstappen omdat ze de gemeenteraad buiten de uitkoop hadden gehouden. „Iedereen begint steeds over die zes ton”, zegt de zoon van Wlasco in de woonkamer. „Vergeet die zes ton. Die is weg. Op! Vader heeft een deel terugbetaald en een tijd rondgezworven. Dat kost geld.”

Op het woonerf buiten reden gisteravond nog tal van donkere Roma-kinderen van allerlei leeftijden rond in twee winkelwagentjes. Ze gilden van plezier. Volgens Marcella is de huurachterstand een misverstand. „Mijn vader kan nauwelijks lezen en schrijven. Hij heeft formulieren niet of verkeerd ingevuld.”

De kinderen Nicolich weten het zeker: de woningbouwcorporatie speelt een smerig spelletje. Een paar maanden geleden kreeg Wlasco een brief, net als alle bewoners van de wijk, of hij zijn huurhuis wilde kopen. Dat kon hij niet met een uitkering. Nu zijn ze hem liever kwijt. Dochter Marcella Nicolich haalt haar schouders op. „Koopwoningen zijn meer waard als er geen zigeuners in wonen.”