Een borrel helpt het beste tegen de kater

De inflatie zou wel weer eens onbeheersbaar kunnen zijn geworden. Er zijn signalen dat het monetaire beest is ontsnapt aan de controle van de voorheen zo waakzame centrale banken. Maar dit monster verslindt geen vee of jonge meisjes. Het vergrijpt zich aan beleggingen. Waar kunnen beleggers zich verschuilen?

Niets lijkt zich daar goed voor te lenen. Gewone obligaties zijn meestal de eerste inflatieslachtoffers. Inflatiegerelateerde obligaties bieden wel echte bescherming, maar hun rendementen zijn strikt gelimiteerd. De meeste grondstoffenprijzen zijn al hoog. De aandelenkoersen kunnen schade ondervinden van winstdalingen en herwaarderingen, als beleggers zich aanpassen aan een uitdagender financiële omgeving.

Maar de inflatie zelf zou uitkomst kunnen bieden, zoals Tim Bond van Barclays Capital suggereert. Beleggers kunnen via een redelijk eenvoudige transactie een rendement verwezenlijken dat gelijke tred houdt met het inflatietempo. Aan de ene zijde bevindt zich een inflatiegerelateerde obligatie, in feite een doodgewone obligatie met extra inflatiecompensatie. Aan de andere zijde bevindt zich een vergelijkbare doorsneeobligatie, die het niet-inflatiegerelateerde deel van het rendement aftrekt. Een soortgelijke transactie kan zich op de markt voor zogenoemde swaps (waarop renteverplichtingen worden geruild) voltrekken.

Dit financiële instrument biedt een stabiel reëel rendement van nul procent, ervan uitgaande dat de officiële meetwijze van de inflatie correct is. Een nulrendement klinkt misschien niet bepaald uitnodigend, maar het is een stuk beter dan een negatief rendement, zoals het grootste deel van de jaren zeventig het geval was bij beleggingen in contanten, obligaties en aandelen.

Uiteraard is een dergelijk financieel instrument op zichzelf minder aantrekkelijk dan inflatiegerelateerde obligaties, die een positief rendement bieden. Maar de extra zekerheid van nagenoeg géén koersvolatiliteit kan het rendement van gemengde portefeuilles verbeteren. Voor een belegger die in 1974 uit was op een jaarlijks rendement van 7 procent, zou een portefeuille waarvan 13,5 procent had bestaan uit het nieuwe financiële instrument over een periode van dertig jaar zijn doel hebben verwezenlijkt met een minimum aan volatiliteit.

Het idee om de inflatie te bestrijden met behulp van de inflatie zelf, klinkt misschien als een merkwaardig soort volksgeneeskunde, zoals het bestrijden van een kater met behulp van een borrel. Maar dit lijkt meer op een verzekeringspolis, hetgeen weggegooid geld is tenzij er iets slechts gebeurt. En het zou wel eens tijd kunnen zijn om een belangrijke les uit de jaren zeventig in herinnering te halen: inflatie is slecht voor beleggers.

Edward Hadas

Voor meer commentaar uit Londen:www.breakingviews.com.Vertaling Menno Grootveld