Cooler dan cool

markt.jpgBomaanslag op een markt in Moskou: acht doden, tientallen gewonden. Radio City FM bedenkt een mooie vraag voor de luisteraars. ‘Voelt u zich nog veilig op de markt? U kunt nu bellen voor uw reactie.’

Twee uur lang complete stilte. ‘U kunt nog steeds bellen’, probeert de diskjockey vertwijfeld. Dan geeft hij het op. ‘Volgende vraag aan de luisteraars: heeft Moskou teveel zwerfhonden?’ Het volgende uur staat de telefoon witheet.

Is het ontkenningsgedrag, of glijdt het gewoon als water van de Moskovieten af?

Drie jaar geleden zwierven zwarte weduwes met dynamietgordels door de stad, explodeerde soms een café, een McDonalds, een metro of een vliegtuig. Paniek? Nauwelijks.  Twee Tsjetsjeense meisjes bliezen zich op een hete junidag in 2003 op bij een popconcert, ik liep tien minuten later langs een hoop dode Russische meisjes met blote naveltjes die als vodden tegen een schutting waren geblazen. Het popfestival ging vrolijk door: op de achtergrond hoorde ik de band Krematorium.

Fotograaf Asjot belde bezorgd naar zijn dochter die op het festivalterrein zat. Waren er misschien meer bommen, meer zwarte weduwes? Geen doorkomen aan, het mobiele net lag plat. Uiteindelijk kreeg Asjot zijn dochter aan de lijn. ‘Kom snel van het terrein, weet je niet dat hier dertien lijken liggen.’  ‘Wij hoorden hier dat het er 25 waren,’ antwoordde de dochter koel. ‘Ik blijf hoor. Tot vanavond.’

Een kioskhoudster die op twintig meter van de aanslag stond, vertelde me: ‘Een kerel bestelde net een flesje bier toen ik die twee enorme knallen hoorden. Ik donderde van schrik achterover, pakjes sigaretten en Bountyrepen vielen om me heen. Sta ik op, staat die kerel daar nog steeds voor de balie. ‘Waar blijft mijn bier’, vroeg hij.’

Niet kapot te krijgen, die Russen.