Toppers in de zonnige polder

A Campingflight to Lowlands Paradise Als vanouds is Lowlands ideaal voor zappende en downloadende bezoekers. Op de veertiende editie dit weekend verrasten vooral de frisse nieuwe bands.

Omdat het weer – op de zondag na – meezat was het een gedenkwaardig kampeerweekend. Foto Peter de Jong/WFA

‘Metal is gay’ stond er in grote viltstiftletters te lezen op de rug van een jongen in een bontgekleurde, nauwsluitende broek. Hij was onderweg van Iggy & the Stooges naar Scissor Sisters en onbewust symboliseerde hij de diversiteit van het Lowlandsdsfestival. Heavy metal is al lang niet meer het alleenrecht van getatoeëerde bierdrinkers in denim en motorjasjes. Rock is van iedereen en ook de nichtendisco van de Newyorkse ‘camp-meisters’ Scissor Sisters trok een publiek van alle leeftijden en overtuigingen.

Op Lowlands weet je het maar nooit, of zo’n jongen met een beschilderde rug tot de theatrale verschijnselen van het festival hoort. Midden in de drukste looproute kon je de twee droefste clowns ter wereld treffen aan tafeltjes, die zich door niets lieten weerhouden om de vrolijke drukte om hen heen met een diep tragische blik te aanschouwen. Aangereikte biertjes, joints, gekietel of flauwe grappen brachten met geen mogelijkheid een een lach op hun gezicht. Een hele kunst om er op zo’n zonovergoten dag als de Lowlands-zaterdag zo triest bij te zitten onder een groene of oranje plastic pruik.

Uitverkocht

Hoewel Lowlands met 55.000 bezoekers was uitverkocht, bood het terrein een minder overvolle aanblik dan eerdere drukbevolkte edities in de Flevopolder. De infrastructuur is aangepast en de concerttenten staan beter ten opzichte van elkaar, nu er onmiddellijk rechts van de ingang een oase is ingericht voor leuke plekjes als de Gesprekkerette (een balie waar je een gesprek kunt voeren), een marktkraam waar Gezond Inhaleren van een kruidenmengsel werd gepropageerd en een enclave van Oxfam/Novib met verantwoord voedsel, verantwoorde kleding en een modeshow van dikkerdjes die op de catwalk door de presentator werden aangemoedigd met: „Wat zit jij vandaag heerlijk vol in dat goddelijke lichaam van je.”

De veertiende editie van Lowlands was als vanouds meer dan popmuziek alleen. Theater, ballet, film, literatuur, beeldende kunst en zelfs een echte Finse sauna in een Russische legertent (te bereiken met een bootje aan de overkant van het water) hadden er allemaal een plaats. Schrijvers en striptekenaars ontmoetten er hun publiek, de Stille Disco trok lange rijen en bij de theatertent was het een drukte van belang. Juist door dat gevarieerde aanbod is Lowlands het belangrijkste popfestival van Nederland, want zappende en downloadende consumenten maken zelf wel uit hoeveel popmuziek hun oren kunnen verdragen tussen al die andere kicks. Hippe gitaarbands waren er te over, dance lag een beetje uit de gratie en hiphop moet in het Nederlands, want anders verstaan we het wel maar geloven we het niet.

Geen grote hoofdacts

Uitgesproken hoofdacts heeft Lowlands niet nodig. Zelfs de topacts van de vrijdag- en zondagavond Placebo en Muse behoren niet tot de eredivisie van Radiohead en Red Hot Chili Peppers. Toppers in de polder waren Razorlight, Dirty Pretty Things, Arctic Monkeys en Bloc Party, allemaal Britse gitaargroepen die het clubcircuit ontgroeiden en nu aan het grotere werk toe zijn. Naar de Arctic Monkeys, driekwart jaar geleden nog in het bovenzaaltje van Paradiso, werd naarstiger uitgekeken dan naar de langverwachte comeback van Iggy & the Stooges. Deze uitvinders van de garagepunk lieten zaterdag zien hoe je goud maakt van drie gitaarakkoorden en een lenige, ruwgebekte zanger. Dat de 59-jarige Iggy Pop er tegenwoordig een buikje op na houdt, deed niets af aan zijn energieke podiumacrobatiek en een repertoire dat staat als een huis, ook zonder zijn solosucces Lust for life.

Oude (rap)rockers Urban Dance Squad, Ministry en de onbedoeld komische death-metalband Gorefest hadden meer moeite om hun beproefde formules fris te houden. Liever iets nieuws van Guillemots (zonnige picknickmuziek), Psapp (meidenpop met dierengeluiden), Gogol Bordello (Balkanbeat) of de fenomenale jonge soulzanger Paolo Nutini, die Terence Trend d’Arby naar de kroon stak met een nog gruiziger stemgeluid. Er was te veel om op te noemen en daarom zeggen we alleen dat Wolfmother, The Dead 60’s, Nid & Sancy en The Kooks leuk genoeg waren om ze ook nog eens buiten festivalverband op te zoeken. Op Lowlands draait het om het totaal. Omdat het programma en het weer – op de verregende zondag na, mee zaten, was het een gedenkwaardig kampeerweekend. Bij de Gesprekkerette kwamen vooral mensen vertellen hoe leuk ze het hadden; bij de Therapeuterette bleef het opvallend stil.