Schilderen op muziek, het ritme, het geluid van de zee

Zonder subsidie, maar juist met hulp van sponsors, schildert Dirk Hakze ‘The Colors of music’. Elke 32 seconden van de ‘Eerste symfonie’ van Sibelius krijgt een eigen schilderij om de muziek te visualiseren.

Karin de Mik

Witte schuimkoppen rollen het Noordzeestrand van Ameland op. Kleurige schilderijen staan er in ellipsvorm op het strand. Ruim een maand geleden is kunstenaar Dirk Hakze (49) op Ameland begonnen aan zijn project The colors of music.

Hakze beschildert 72 doeken, terwijl hij de Eerste symfonie opus 39 van de Finse componist Jean Sibelius via de koptelefoon beluistert. Zo wil hij klassieke muziek integreren met beeldende kunst en de symfonie visualiseren. De lijnen, vormen en tinten vloeien voort uit het ritme van de muziek.

Het is droog, een flauw zonnetje breekt door op het Noordzeestrand. Hakze rijdt zijn zelfgemaakte steekkarretje vol kwasten en patatbakjes met verf uit zijn groene container het strand op. Hakze legt de bezoekers van vandaag uit dat zijn schilderijen tussen de zes en acht lagen verf hebben. Waarvan het doek is gemaakt, wil een man weten. „Van watervast multiplex”, antwoordt Hakze. „Daar bouwen ze ook zeilboten van.”

Hakze trekt tientallen bezoekers per dag. In het midden van de kring van schilderijen kunnen belangstellenden een van de vijf koptelefoons opzetten en de kunstenaar tijdens zijn bewegingen gadeslaan.

Hakze: „Een partij wolken verbeeldt bijvoorbeeld een blaaspartij. Als de tonen omhooggaan, gaat ook de horizon op het doek omhoog.” Muziek is een golfbeweging, vindt Hakze, „net als het dansen van de golven.”

Elk schilderij vertegenwoordigt 32 seconden van de symfonie. Ook de wolken, de horizon en het ruisen van de branding verwerkt hij in zijn kunstwerken. „Ik schilder op dat vaste ritme en het geluid van de zee.”

Hakze studeerde twintig jaar geleden af aan de Academie voor Beeldende Kunsten Vredeman de Vries in Leeuwarden. In die tijd raakte hij gefascineerd door de integratie van beeldende kunst en muziek, toen hij de tentoonstelling Vom Klang der Bilder in Stuttgart bezocht. Eind jaren tachtig schilderde hij bij pop- en jazzconcerten van onder anderen Miles Davis, James Brown, Van Morrison en Curtis Mayfield. De afgelopen zes jaar voerde hij soortgelijke projecten uit op Schiermonnikoog, Vlieland, Terschelling, Texel en de Duitse eilanden Norderney en Borkum.

In 2000 zette hij op het strand van Schiermonnikoog het land artproject The Colorfield Performance op en beschilderde hij duizend doeken. Het jaar daarop waren dat er 57 op het strand van Ameland. Hakze wil in de toekomst graag samenwerken met grotere orkesten en heeft contact met de Finse concertgitarist Timo Korhonen.

Hakze’s volgende grote project is in 2011. Honderd jaar na de sterfdag van Gustav Mahler wil hij op de klanken van diens Negende symfonie met honderd andere kunstenaars 2011 doeken volschilderen. Locatie is het Duitse Waddeneiland Borkum. „Het wordt een Gesamtkunstwerk met kunstenaars uit verschillende landen, die hun eigen kleurenpalet samenstellen.”

Hakze schildert graag op openbare plaatsen zoals het strand om kunst dichterbij de mensen te brengen. „Ik wil laten zien hoe een kunstwerk tot stand komt. Zo kun je een groot publiek bereiken, want dat is er voor kunst.”

En ja, geeft hij toe, hij wil ook werken verkopen. Zodat hij weer nieuwe projecten kan opzetten. Hakze zoekt altijd sponsors voor zijn projecten. Hij is tegenstander van subsidieregelingen.

Het project op het Hollumer strand kostte 32.000 euro. „Vooraf had ik 92 procent gefinancierd via sponsors.” Onder de sponsoren zijn ditmaal architectenbureau’s, een makelaardij en een bungalowpark op Ameland.