Pure Jazzfest: sympathieke, lastige start

Festival: Pure Jazzfest. Gehoord: 18, 19 /8 Spuiplein, Den Haag.

De excentrieke Italiaanse zangeres Sabina Sciubba van Brazilian Girls heeft haar hoofd omzwachteld met verband. Sensueel trekt ze aan de draad van haar microfoon. De standaard schuift naar zich toe en ze fluistert in zowel Duits als Italiaans quasi-erotische teksten, haar heupen snel bewegend.

Het surrealistische, vonkende optreden stond dit weekend in schril contrast met jonge hondenjazz, intense filmmuziek, wereldse hiphop en licht bedwelmende jazzvocalen op Pure Jazzfest in Den Haag. Het nieuwe muziekfestival in de zalen aan het Spuiplein met jazz en een regenboog aan andere stijlen, maakte een sympathiek, maar struikelend debuut. Tegenvallende bezoekersaantallen (5000 op een capaciteit van 16.000) leidden tot verlaging van hoge toegangsprijzen. Slecht weer zorgde voor problemen en een gesloten buitenpodium.

Pure Jazzfest wil met een uitdagend programma het Haagse getreur over het naar Rotterdam vertrokken North Sea Jazz doen verstommen. Ondanks kinderziekten slenterde men aangenaam tussen warmbloedige optredens van Gerardo Rosales die een ode aan het legendarische Fania Allstars-orkest bracht en de eigenzinnige Argentijnse zangeres Juana Molina, een overtuigende eenmansband.

Pure Jazzfest verdeelde het aanbod in de Anton Philipszaal in thema’s, waarvan ‘Pure on Film’ diepte en emotie bood. De synthese van beeld en livemuziek trof doel. De Houdini’s verwerkten de erfenis van swinggrootheden als Billy Strayhorn, Bix Beiderbecke en Teddy Wilson tot een stomende, live uitgevoerde soundtrack bij de zwijgende film The General van Buster Keaton. Terwijl de locomotief en zijn klunzige machinist glorieerden op het doek, reageerde het sextet met opgewekte muziek en speciale slag- en stooteffecten op piano en drums.

Ook bij het Metropole Orkest met de Amerikaanse trompettist Terence Blanchard was het genieten. Samen brachten zij door jazzmusici gecomponeerde filmmuziek, waaronder Blanchard’s eigen muziek voor films van Spike Lee. Zeldzaam intens werd het, ondanks dat de bijbehorende filmbeelden niet werden vertoond. Blanchard speelde vele malen lyrischer dan bij zijn concert de vorige dag, zeker in de Katrina-suite, gemaakt voor de Spike Lee-documentaire When The Levees Broke - over de orkaan die New Orleans trof. Tenorsaxofonist Brice Winston gaf de vluchtelingen een stem, Blanchard herinnerde aan begrafenissen met een zwaarmoedige, maar oerzuiver gespeelde mars.

Freek de Jonge benaderde met zijn serieuze liturgie en muziek van Robert Jan Stips een zwarte kerkdienst. Hij trok driemaal een volle kerk, maar de hier wat misplaatste mis lag zwaar op de maag. Aanstormend jazztalent kwam beter uit de verf. De Van Gelder-broers lieten gretig en doeltreffend contemporaine jazz horen, terwijl de elfjarige drummer Remy Troost potentieel toonde met saxofonist Joris Roelofs. Meelijwekkend was het optreden van de Senegalese hiphoppers Daara Ja. Hun positieve energie smakte recht tegen het beton van een uitgestorven plein.