Nog vier hoogtepunten

Hoe Iggy Pop zijn spijkerbroek behoedt voor afzakken onder de schaamhaarlijn is een raadsel, maar hij was desondanks de held van Lowlands. Met zijn oude Stooges speelde hij alle andere gitaarbands, waar Lowlands er toch weer te veel van had, moeiteloos naar huis. 36 jaar na dato staan knarsende krakers als 1969, 1970, LA Blues, No Fun en I Wanna Be Your Dog nog altijd bol van de anarchie, ook vervat in de primitivistische gitaarschraapsels van Ron Asheton en de sax-erupties van Steve Mackay.

Gogol Bordello, of tot welke feestelijke toestanden een zoektocht naar je Oekraïense roots kan leiden – New Yorker Eugene Hutz vond ze terug in een ontvlambare mix van tussen punk en hoempa slingerende dansritmes en Oost-Europese melodieën. Carnaval voor de Lowlands-generatie, voortgezet bij Hutz’ DJ-set waarbij hij vaker op dan achter de draaitafels verkeerde. Het is dat Iggy Pop de show al stal, anders had !!!-zanger Nic Offer de prijs voor meest buigzaam rondslingerende frontman gekregen. Zijn groep blinkt uit in heftig uitgesponnen punkfunk, met veel rake percussie. Inclusief koebel, het exemplarische punkfunk-instrument dat ook al voor zo’n mooi contrast zorgde tussen de klinische synths en laptops van Hot Chip.

Het lijkt niks voor een festival, zulke subtiel gearrangeerde liedjes, maar zelfs de modder leek te wijken voor het superieure geneuzel van Stuart Murdoch en zijn Schotse kamerorkestje Belle And Sebastian.